LEMELERVELD – STERREBOS – Vanmiddag hoorde ik achter mij het vertrouwde geklepper van paardenhoeven. Ik zat op de fiets en keek even om. En waarachtig: daar kwam de 83-jarige Anton Viskaal aan, weer op de bok en met een nieuw paard voor de kar. Gelukkig maar, want Anton zonder paard, dat is toch wel even wennen.

Een paar maanden geleden verloor hij zijn vorige paard op een verdrietige manier. Tijdens een buitenrit viel het dier bij de Olde Bakker plotseling dood voor de kar. Dat greep hem behoorlijk aan. Het was een pittig paard, vol temperament, waar hij geregeld de handen aan vol had, maar het gemis was er niet minder om. “Ik wil echt wel weer een paard hebben”, vertelde hij later. “Maar dan niet weer zo’n wilde.”

Bij het ringsteken in Lemelerveld zat Anton vervolgens op een stoel langs de baan in plaats van op de bok. Het was sneu om hem daar te zien toekijken, al bleef hij vastbesloten: “Ik ga weer op zoek, want ik kan echt niet zonder paard.”

En nu was het zover. “Kijk, ik heb weer een paard!” zei hij, gevolgd door de vertrouwde vraag: “Maak je weer even wat foto’s?” Natuurlijk deed ik dat graag. Alleen had zijn nieuwe aanwinst weinig geduld voor een fotosessie. Het paard wilde haast niet stilstaan. “Ga er maar even pal voor staan”, zei Anton. “Dan blijft hij wel staan.”

Maar toen de voorbenen toch omhoogkwamen, vond ik een stapje opzij een beter idee. Een mooie foto is leuk, maar ik houd mijn gezicht er graag heel bij. Ook een paar passerende fietsers keken wat voorzichtig. “Kunnen wij er wel langs?” vroegen ze. Ze waren er kennelijk niet helemaal gerust op. “Hij is toch nog behoorlijk pittig”, zei ik tegen Anton. Die bleef er rustig onder.

“Hij wil graag naar huis. Hij weet dat hij er bijna is.” Toen ik vroeg hoe het paard dat nu al kon weten, had Anton zijn antwoord klaar: “Ik ben hier al een paar keer met hem langsgereden. Dat onthoudt hij.” Het paard kende de route dus al en vond blijkbaar dat we lang genoeg hadden stilgestaan.

Anton had gelukkig nog wel tijd voor een praatje. Hij vroeg of ik laatst naar de pony- en paardenmarkt in Heeten was geweest. “Ik heb de foto’s gezien”, vertelde hij. “Prachtig dat jij dit soort dingen doet. Daar doe je andere mensen een heleboel plezier mee.” Dat zijn mooie woorden om zomaar onderweg te krijgen.

En dat plezier was wederzijds, want het deed mij goed om Anton weer op de bok te zien. Na de foto’s en het praatje gingen hij en zijn nieuwe paard verder naar huis, terwijl het geklepper van de hoeven langzaam in de verte verdween. Hopelijk liggen er nog heel wat fijne ritjes voor hen in het verschiet, met onderweg af en toe tijd voor een gezellig praatje. Anton zal daar vast wel voor te vinden zijn. Nu het paard nog!