NIEUWLEUSEN – De avondzon breekt voorzichtig door de mist. In het stille water van de sloot langs de Evenboersweg weerspiegelen de eerste herfstbladeren. Achter de akkers van De Zonnehorst is het rustig.

Een man loopt met zijn hond over het modderige pad langs de oever. De geur van vochtige grond en prei hangt in de lucht. Aan de overkant staat het riet roerloos. Vanuit de richting van Punthorst klinkt de scherpe roep van een ijsvogel. Even scheert hij laag over het water, zijn blauwe veren duidelijk zichtbaar. Voor een foto is hij te snel verdwenen.

Bij het houten hek tussen de weilanden houdt de wandelaar halt. Hij vertelt dat dit zijn vaste plek is om even tot rust te komen. Het zachte geklots van het water en het loeien van een koe in de verte zijn de enige geluiden.

Terwijl de zon verder zakt, blijf ook ik nog even staan. Het licht verandert en biedt telkens een ander beeld om vast te leggen. De wandelaar blijft op eigen verzoek buiten beeld.

Femmie Smink