NIEUWLEUSEN – In een hoekje van de oude tuin groeide een roze roos. Op een herfstmorgen ontdekte ze tussen haar steel en de takjes naast haar een web. Midden tussen de draden zat een kleine tuinspin, die de laatste losse eindjes vastmaakte.

‘Je bent vroeg bezig,’ zei de roos.

‘Laat, eigenlijk,’ antwoordde de spin. ‘Ik heb er de hele nacht aan gewerkt.’

De roos bekeek de draden langs haar kelkblaadjes. ‘Een flinke klus. Al had ik niet verwacht dat je mijn steel zou gebruiken.’ ‘Een prima bouwplaats,’ zei de spin. Hij trok nog even aan een draad. ‘Stevig, beschut en met uitzicht.’ Op dat moment brak de zon door de ochtendmist. Overal in het web lichtten dauwdruppels op. Tussen de glinsterende draden staken de roze bloemblaadjes helder af.

‘Dat uitzicht mag er zijn,’ zei de roos. De spin liet zich een stukje zakken om het geheel te bekijken. ‘Ik denk dat ik hier wel even blijf.’ En dat deed hij. Het web wiegde mee wanneer de roos bewoog, ving zo nu en dan een vlieg en hing na iedere mistige nacht weer vol dauw.

Alleen als de spin een nieuwe draad vastmaakte, kriebelde het een beetje.

Femmie Smink