De molen van Fakkert

Hoonhorsters nog even geduld.
De kap moet eraf voor de wieken
weer draaien als vanouds,
voor de gebikte stenen
vertrouwd met het verleden
weer een echte eenheid
vormen, zoals het buurtschap
eeuwen lang  is geweest.
Wat is een jaartje verweesd
toezien op de onttakeling
van het hart – versleten
tot op het fundament
van haar bestaan – op  anderhalve
eeuw?   Het hart zal kloppen,
zo gezond als volkorenbrood,
als nieuw leven in de lente.
Hoonhorsters nog even geduld.

 © lenze l. bouwers 

Rechterensedijk
 
Levend monument,
oprijlaan naar
de middeleeuwen;
met langzame,
taaie groeikracht,
duurzaam als
een trouw karakter;
hier past inkeer,
geen snelheidsduivel,
wel een gedragen,
overwogen tempo,
hartslag voor de ziel,
bloedsomloop van
een generaties lang
lint van mensen,
dieren, wolken
en zon daarboven;
lief groen in de lente,
schaduw bij hitte,
vruchten van de herfst,
witte winterreinheid;
zuurstofrijke en
troostvolle takken
als wijze moederarmen;
levend monument,
oprijlaan van tijd
met eeuwigheidsglans.

© lenze l. bouwers

De agressieve buizerd

Ik weet het zeker, mens, je mag me niet,
jij daar, aan de top van de voedselketen;

jij erkent niet mijn terrein, machtsgebied,
koninkrijk, aan de Hoevenweg gelegen.

Je klaagt over mijn aanvallen, mijn zweven tot
rakelings langs, over jullie hoofden,

maar instinctief weet ik: jullie beroofden
vroeger mijn nest,  jongen, mijn trots, mijn leven.

Ik overwinter, aan mijn stand verplicht,
hier zweef en duik ik, op mijn prooi gericht.

Let op mijn spanwijdte, let op mijn blik,
verwonder je, verwijder mijn nest niet. 

Rij in broedtijd maar een klein blokje om,
gun me mijn rust, tot je mijn jongen ziet

uitvliegen op zoek naar nieuw jachtgebied. 

  © lenze l. bouwers  

Tekst voor op een muur
in het Gemeentehuis Dalfsen
                    
In dit huis worden nieuwe plannen
ontworpen, een leefbaar klimaat
opgeroepen. De deuren geopend
voor allen die o zo graag wonen
in dit begrensd, grenzeloos
mooi, unieke stroomgebied.
Wetten worden hier gemaakt.
Weeg de kostbare waarde
en spreek liefdevol recht,
zo betrouwbaar als zomer-
en winterdijken in de stroom
van de tijd, een blauw lint
onder een trouwe hemel,
met hoopvol groen rondom.

Lenze L. Bouwers

Weesfiets

Ik ben een fiets
en sta intiem verweesd,
ineengesloten door de massa,
wachtend op mijn eigenaar,
die mij opnieuw geest,
een doel, visie kan geven.

Want wat is dit voor leven?
De treinen komen en gaan, hoor mijn smachtend
smeken: pak me, zet me in beweging!
Maar niemand luistert, ik ben slechts een ding.

Even kreeg ik toch  frisse moed en hoop:
de gemeenteraad had samen besloten
dat ik niet te huur ben maar wel te koop.

Voor 50 €? Zoveel? Nou dan wacht
voor mij de dood,  definitief de sloop!

©  lenze l. bouwers