DALFSEN – Het stukje over de rouwstand van de Westermolen op dalfsennet was voor Lenze Bouwers de aanleiding om een gedicht te maken over de taal van de wieken. 

De taal van de wieken is eeuwen oud:
soms is het goed momenten stil te staan
in het jachtige leven, werkstand. Gaan
ze gaand, dan wordt er gezwegen, de rouw
zit in kleren en hart. Maar komend houdt
de stemming erin, dans bij volle maan.
Men brengt versiering, kleur en bloemen aan.
De taal van de wieken is eeuwen oud.
Maar om geen bliksem in te laten slaan
bij lange tijden rust, geef richting aan,
overhoeks, regen kan haar gang zo gaan.
De molenaar weet: draai en onderhoud.
De taal van de wieken is eeuwen oud.