Hoe is het met……………….Ria Schoorlemmer - Foto: eigen geleverde foto
Foto: eigen geleverde foto

Hoe is het met……………….Ria Schoorlemmer

DALFSEN – DUITSLAND – Levensverhaal van Ria Schoorlemmer . Deze week heeft Dalfsennet het oude rubriek hoe is het met….  weer opgepakt. Eerder deze week lieten we Agnes Diepman aan het woord en nu is het de beurt aan Ria Schoorlemmer. Veel lees plezier toegewenst..

In tegenstelling tot hun kinderen zijn mijn ouders Anton en Leida beide niet geboren Dalfsenaren. Mijn vader komt oorspronkelijk uit Liederholthuis en mijn moeder komt uit Vasse in Twente. Mijn vader nam de bakkerij in Dalfsen over van zijn oom en tante die zelf geen kinderen hadden.

Mijn ouders stichtten een groot gezin wat voor die tijd heel normaal was voor een katholiek gezin, er kwamen 10 kinderen, waaronder 2 tweelingen. Ik ben één van de oudste tweeling, mijn tweelingzus heette toen Inie, nu noemen we haar op haar verzoek Ine.

 

Mijn herinneringen aan Dalfsen gaan over mijn jongste tijd tot ongeveer 16 jaar. Natuurlijk zag het er toen wel wat anders uit in Dalfsen. De Oosterstraat was aan de oostrand van het dorp. Einde Oosterstraat was er een vuilstortplaats achter een dijk, daar waar nu de rondweg is. Over dat dijkje gingen wij naar de lagere school. Daar werd aardig wat kattekwaad uitgehaald. Aansluitend aan onze tuin was er het Zusterklooster wat toen nog helemaal als zodanig funktioneerde en waaronder de lagere school ook viel, evenals later de huishoudschool die in onze achtertuin gebouwd werd. In de tuin van het klooster stonden wat appelbomen en wat smaakte er lekkerder dan een gejatte appel uit de kloostertuinen? Naast de dijk stonden hele hoge bomen , ik denk een soort Cypressen. Meermalen klom er iemand in een van die bomen om zich later op de dijk uit te laten vallen terwijl ze zich vasthielden aan de zeer buigzame takken. Daarna werden die takken aan een ander gegeven en zo kon je dus hele hoge sprongen maken terwijl je je vasthield aan de grote tak, spannend spelletje!!! Wel gevaarlijk ook, de laatste keer dat we dat deden viel een jongen verkeerd en in mijn herinnering was dat Wim Bijvang, hij brak volgens mij beide polsen, ik zie hem nog huilend terug naar de school lopen. Nee dat was het ons ook niet waard dus geen sprongen meer.

Wat we ook vaak deden was melkpoeder jatten bij de melkfabriek. Stelde natuurlijk niets voor en was ook niet lekker maar het ging alleen om de spanning. Een ander spel was met een cluppie vriendjes en vriendinnen naar de molen van Feijen en daar op de spannende zolders ronddolen. Jeetje, wat stonk het daar zeg. Het lag daar natuurlijk vol graan wat nog verkocht moest worden. Enkeldiep ging je daar in. Nou ja, het waren natuurlijk allemaal bezigheden van ons waar de kinderen van tegenwoordig geen idee van hebben. Natuurlijk werd er ook voetbal gespeeld buiten op straat, daar was ik ook altijd wel van de partij. Ergens op m’n 8e/9e jaar schopte ik tegen een stoeprand bij ons in de straat en brak daarbij m’n grote teen. Deed wel zeer maar ik ging natuurlijk niet naar huis. Pas s’avonds kwam ik er mee thuis en zagen we dat mijn voet wel wat erg dik was, naar het ziekenhuis in Zwolle en ik kreeg gips tot aan m’n knie. Belachelijk vond ik het want zo kon ik toch niet meer voetballen….?

Aan school en leren had ik een hekel, ik speelde liever buiten, was o.a. graag bij Braam op de grote deel om te schommelen bijvoorbeeld.

Na de lagere school moest ik van mijn ouders naar de Mulo, daar moest je voor naar Zwolle en daar moest je toelatingsexamen voor doen. We hadden bij zuster Louisa jaren bijles gehad maar de 4 meiden slaagden geen van allen voor dat toelatingsexamen. Ik moest dus naar de VGLO. (Huishoudschool). Ik vond het niet echt erg want dan bleef er veel tijd over om te spelen. Toch was dat niet het geval. Ik moest vanaf dag 1 thuis meer helpen in de huishouding ( was goed voor mijn ontwikkeling hadden de zusters tegen mijn ouders gezegd). Een aantal van mijn vriendjes ging naar kostschool dus die zag ik ook niet meer. De huishoudschool vond ik vreselijk! Het hele leven veranderde. Mijn leven veranderde. Op mijn 16e jaar mocht ik een brommer kopen van Jan Boesjes tegen afbetaling van een klein bedrag per maand. Volgens mij was ik nog lang niet op het verkoopbedrag maar Boesjes zei, ok je bent klaar met aflossen! Ik denk dat mijn vader mij had gesponsord…..!

 

In die tijd had mijn moeder het idee opgevat om café De Klomp over te nemen in Vilsteren. Mijn broer Harry zou de boel gaan runnen en Ria kon mooi in het café staan werd er gedacht. Zo ging het ook. 2 jaar heb ik in Vilsteren gewerkt. Zaterdagsmorgens scheurde ik op mijn brommer van Vilsteren naar Dalfsen om mijn vader te helpen met brood rondbrengen, hij was nog bakker daar. Dat vond ik wel wat. Mijn vader had zo’n bakfiets met motor gekocht, geweldig was dat want ik mocht natuurlijk daarop rijden en hij ging lopend met z’n mandje rond. Ik had hem ook al geholpen toen ik 15 jr was en toen mocht ik ook al op die motorbakfiets samen brood rondbrengen. Ik denk dat ik 2 weken 16 jaar was toen ik door politie ” platneuze” werd aangehouden met de vraag “ben jij al wel 16 jaar”? Ik zei  “ja hoor al 2 weken”! Hij zei “maar je rijdt hier toch al veel langer op….” ? Ik zei al springend op het zadel ” jaaaa maar dan had je me toen moeten aanhouden…..” ! Het gebeurde op het kerkplein van de grote kerk, mijn vader had zich verscholen achter een dikke boom en stond zich kapot te lachen!!!

 

Na 2 jaar was mijn Dalfsentijd wel voorbij, ik ging naar Denekamp op internaat (voor 3 maanden) voor een opleiding voor kraamverzorgster. Daarna naar Raalte om daar voor een jaar de praktijk op te doen, daarna moest je je definitieve diploma halen. Het eerste theorie-examen ging heel goed maar daarna kwam de praktijk. Het viel me vies tegen. In die tijd moest de kraamverzorgster alle huishoudelijk werk doen en dat vond ik niets. Toen dacht ik was ik toch maar naar de Mulo gegaan dan was ik voor het beroep vroedvrouw gegaan maar ik zou niet worden toegelaten met alleen VGLO. Dus na zo’n 9 maanden stapte ik teleurgesteld op. Ook ging aan mij trekken om mijn vleugels wat meer uit te slaan. Ik wilde graag naar het “westen” . Daar gebeurde tenminste wat, dacht ik. Mijn broer Johan woonde daar inmiddels en hij had daar een spannend leven. Via zijn vrouw kreeg ik een baantje in de kantine en ik mocht bij hun in huis gaan wonen. En zo was ik dus definitief Dalfsen uit. Ik kreeg een vriendje en samen gingen we ongeveer 1 x per 2 maanden naar Dalfsen. Als we dan zo ongeveer bij Harderwijk waren begon ik dialect te praten met hem en dat ging niet weer voorbij totdat we teruggingen de andere kant op naar Mijdrecht. mijn vriendje Wim vond dat wel grappig en probeerde in het begin wel wat woorden mee te praten tot algehele hilariteit van de andere familieleden en vrienden. Wim en ik zijn in 1971 getrouwd. Omdat ik nog steeds vond dat ik tekort schoot in opleiding heb ik in Amsterdam de avond mavo-4 gedaan. Daar hervond ik mijn eigenwaarde weer in die zin in ieder geval. Ik slaagde met de beste cijfers en werd weer een beetje trots op mijzelf, het was zwaar om 3 jaar 4 avonden per week naar school te gaan naast je gewone fulltime werk. Mijn eerste echte leuke baan was bij Fokker vliegtuigenfabriek op Personeelszaken. 8 jr heb ik daar gewerkt. Daarna volgden nog een aantal banen. Toen ik zwanger werd werkte ik bij Het Parool in Amsterdam als directie secretaresse. In 1983 werd mijn zoon Emiel geboren. Ik ben gestopt met werken omdat ik dacht, hier ga ik van genieten. In de periode dat hij opgroeide en ik elke vakantie met hem naar Oma Leida ging kwam mijn liefde voor Dalfsen weer heel sterk naar boven. Vond het altijd heerlijk daar, ontmoette veel bekenden in het dorp. Ik was altijd een beetje trots op dat ik het Dalfser dialect zo goed sprak. Het beste van alle broers en zussen zeiden ze bij ons thuis.

 

De tijd gaat voorbij en mijn ouders waren al lang uit de winkel en de bakkerij en verhuist naar de nieuwbouwwijk. Daar hebben ze nog een aantal goede jaren samen gewoond. In 1985 stierf mijn vader en in 1999 stierf mijn moeder. Beide zijn ze op het katholieke kerkhof in Dalfsen begraven. Daarmee was eigenlijk de directe band met Dalfsen voorbij. Geen van ons gezin is in Dalfsen gebleven. Het dichtstbij wonen mijn broers Herman en Harry, de een woont in Lemelerveld de ander in Ommen. Ik kom daar niet echt vaak.

 

Nadat ik 11 jaar bij het hoofdkantoor van de ABN-AMRO had gewerkt  ging ik met 65 jarige leeftijd met pensioen.

Ik had al jaren een droom om in het buitenland te gaan wonen en daar een of ander te beginnen. Dan kwam ik er op om een Bed & Breakfast te starten. Ik heb daar Wim van kunnen overtuigen en we hebben na een lange zoektocht een groot huis in Duitsland in de Vulkaan Eifel gekocht. Het huis stond leeg en behoorde aan de bank. De prijs was laag en dus betaalbaar voor ons. We realiseerden ons wel dat we er veel aan zouden moeten doen maar verder was het ideaal. Vanaf mei 2010 gingen we elk vrij weekend in Hörschhausen aan de slag. Er was veel schade aan de verwarming omdat er geen olie in de tank meer was en alles kapotgevroren was.  Geen nood, de verzekering betaalde alle reparaties. In de loop van 2011 hebben we ons ingeschreven bij een boekingbureau en zijn we langzaamaan gaan draaien. Dat het race circuit de Nürburgring  hier in de nabijheid ligt heeft ook meegeholpen aan de toevloed van gasten. Inmiddels hebben we dus 5 jaar de B&B en het loopt prima. Er is alleen een “probleem” en dat is dat je leeftijd toch ook mee oploopt.

Dit jaar is Wim 70 geworden en die mijlpaal ga ik eind van dit jaar bereiken. We hebben onlangs besloten om ons te laten uitschrijven bij het boekingsbureau. We hebben in de afgelopen tijd een klein huisje in Spanje gekocht, daar gaan we in ieder geval in de winters naar toe. We vinden de winters hier te koud en het duurt te lang. We genieten in Spanje van onze vrije tijd en het heerlijke weer, zelfs in de winter! In de winter komt er geen toerist op het idee om naar de Vulkaan Eifel te gaan, dus waren we toch al dicht.

 

De behoefte aan vrije tijd is weer toegenomen. We zijn inmiddels oma en opa geworden van twee prachtige kleindochters, die willen we vaker gaan bezoeken. Ook willen we wat meer van het prachtige Duitsland gaan zien. Om die reden hebben we een heerlijke camper gekocht die ons overal heen brengt en waarin we lekker kunnen slapen.

 

Hier in Hörschhausen bevalt het ons prima, daarom willen we graag hier blijven wonen. In ieder geval nog zolang we samen mogen zijn. Daarna moet degene die dan over is zelf maar maar zien wat te doen, daar kun je niet samen over beslissen.

Mocht ik overblijven is de kans groot dat ik toch terug ga naar mijn geboortestreek kan ik weer lekker plat praten tot ik er niet meer ben.

 

Ria Dukker-Schoorlemmer

Hörschhausen, 2 juli 2016

 

(Wilt u als kijker ook uw verhaal kwijt of heeft u iemand uit het oog verloren, schrijf een berichtje aan Dalfsennet Red.)

Artikel delen:
Foto's 4
Hoe is het met……………….Ria Schoorlemmer - Foto: eigen geleverde foto
Foto: eigen geleverde foto
Hoe is het met……………….Ria Schoorlemmer - Foto: eigen geleverde foto
Foto: eigen geleverde foto
Hoe is het met……………….Ria Schoorlemmer - Foto: eigen geleverde foto
Foto: eigen geleverde foto