DEN HULST – NIEUWLEUSEN – Waor giet het op an, te deksels wat kunnen de vrouwluu scherp zijn. Oe bedoel ie dat antwoordde ik terwijl mie het zweet in de nekke stroomde. Ie ziet de panne mit beslag toch wel staon, oh nou aj et zegg,n zie ik ut. Goh is het weer zo varre, ja het is de komende uren kniepertiesdag.

En ie weet’n wat dat betekent. Erst ik een paor ure en dan bin ie traditiegetrouw an de beurte.

Scheit mompelde ik wat zeg ik ie daor. Oh niks vatte ik maor het kump mie slecht uut. Ik zol Hendrik vanmiddag help’n mit zien neie vogelhokke. Ik zat de beelden al weer voor me van alle voorgaande jaren. Kniepertiesbakk’n betekent urenlang met een verhitte kop en aangebrande vingers achter een wafelijzer zitten. Met de ramen los voor de stank en je moet de kop er ook nog bijhouden. Anders plakken de knieperties aan het ijzer vast.

Die middag was ik voor de zoveelste keer de Sjaak. De vrouwe ging weg en ik besloot een borrel te nemen. Hoeveel ik erop had weet ik niet meer maar het bleek achteraf een wijs besluit. Ik was in slaap gevallen en het ijzer was compleet doorgebrand. Het hele huis stond in de mist en de ijzer vloog voorgoed de deur uit. Ik ging er nog net niet achteraan, toen de storm bedaard was hoorde ik de legendarische vrouwelijke woorden: Ik bin bliede dat het oe overkom’n is want ik was het bakk’n al jaor’n zat! Vrouwluu ik zal ze nooit begriep’n!

Voor meer reacties op de foto  en het verhaal kijk op facebookpagina:    Nieuwleusen/DenHulst in oude foto’s.