DALFSEN – Een snelle glasvezelverbinding, ook van belang voor ouderen. Mijn schoonvader is 88 jaar en dementerend. Hij is niet opgegroeid met computers, heeft zich er niet in willen verdiepen en moet er dan ook niets van hebben, want zo gaat dat als je een beetje ‘angst’ hebt voor nieuwe ontwikkelingen. Geeft niks, is een keuze.

Een jaar of 6 geleden werd bij hem in de straat glasvezel aangelegd en je kon kiezen of je je wilde laten aansluiten. Hij wilde beslist niet: ‘nergens voor nodig’. Als kinderen overtuigden we hem ervan om het toch te doen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit vooral uit eigenbelang was. Het was immers voor ons wel handig om over wifi te beschikken als we hem thuis bezochten.

In die zes jaar ging het geestelijk slechter met hem maar met wat hulp kon hij toch thuis blijven wonen. Intussen vroegen we ons of hoe we contact met hem konden blijven houden. We woonden niet in de buurt, dus even langs voor een kop koffie ging niet.

Een van ons kwam op het idee om een iPad voor hem te kopen, en om dan via een app (Facetime) met hem te communiceren: gewoon een soort van beeldtelefoon. Toen rees de vraag hoe we hem zover zouden krijgen om die iPad echt te gaan gebruiken want hij moest immers niets van computers hebben. Stapje voor stapje leek de beste strategie te zijn. En verdraaid, het lukte, ondanks zijn dementie, dankzij de eenvoudige technologie.

Het gaat zo. We bellen hem en zeggen ‘Pa, loop naar de iPad’. Steevast antwoordt hij dan met ‘iPad, wat is dat?’ ‘Dat is dat zwarte ding dat op tafel ligt, klap die maar open’. Als hij dan de iPad voor zich heeft bellen we hem via Facetime. Hij hoort dan een belgeluid en wij zeggen tegen hem: ‘Druk maar op de groene kop’. Heel verbaasd is hij dan dat hij plotseling zijn dochter in beeld ziet.

Vanaf dat moment kan er gecommuniceerd worden. We kunnen zien hoe het er voor staat. Heeft hij zich gewassen en schone kleren aan? Heeft hij gegeten? Maar we drinken ook koffie met hem. ‘Pa, zet je even koffie? Dan drinken we samen een bakkie’. Vervolgens raakt hij enthousiast met zijn iPad. Hij loopt ermee door de tuin, laat ons de bloemen en vissen in de vijver zien en daarna zijn blikkenverzameling binnen. Soms zijn we aan het koken en staat ‘hij’ gewoon op het aanrecht en kijkt mee.

En wat is nu zo jammer? Sinds we in het buitengebied van het Vechtdal wonen, nu een half jaar, valt de videoverbinding vaak weg omdat onze internetverbinding te zwak is. Het gevolg is dat de lol er dan snel af is. Dat is jammer voor ons, maar vooral ook voor mijn schoonvader.

Graag zouden we weer dagelijks via een videoverbinding goed contact met hem hebben om op afstand een beetje voor hem te kunnen zorgen, een oogje in het zeil te houden en niet te vergeten om hem gezelschap te houden. En voordat u denkt ‘Lekker gemakkelijk, dan hoef je er ook niet naar toe’: We bezoeken hem ook minimaal eenmaal per week.

Kom op Vechtdal, kies voor glasvezel. Nog een weekje te gaan. Moeilijk om te kiezen? Vraag hulp, iedereen wil je helpen, ik ook, ik ben niet gebonden aan welke provider dan ook.
Bel mij maar: 06 – 204 172 28

Gerard Hullegie