LEMELERVELD – Dit verhaal heb ik ( H. Huisman) op papier gezet naar aanleiding van een studiogesprek op RTV Gelderland eind 2016 waarin werd opgemerkt hoe vaak ouderen vergeten worden door hun kinderen. Nu het nog kan, laat het dan niet blijven bij af en toe een wenskaart. Bij het vertrek naar elders te druk met hun nieuwe wereld.
Van hun aanwezigheid kennis geven op het gemeentehuis en ja…… bij pastoor of dominee, je weet toch maar nooit, mocht het nodig zijn, terwijl de kerk voor hen wereldvreemd is. Dit stukje bedoelt om ons allen een spiegel voor te houden, afkomst niet te verloochenen ja achtergebleven ouders niet vergeefs laten uitzien naar een teken van leven in deze donkere dagen. Wenskaarten zijn er niet om ons zelf te promoten.
Historische Werkgroep Lemelerveld
H.Huisman
Wenskaarten.
Terwijl het doodzieke jaar zijn laatste dagen moeizaam meezeult valt er bij ons mensen vredige berusting plaats te vinden. December een maand van achterom zien, wat verwacht maar niet uitkwam, geen werk, zonder fatsoenlijk inkomen met gevolg – armoe kom binnen en verdriet gaot er bie zitten. Maar toch, etalages puilen uit om publiek over te halen zoveel mogelijk in te slaan om later als overtollig en nog in verpakking, aan de minder draagkrachtigen te schenken om onze goede kant te laten zien. Kennen mensen die vervreemd zijn van hun verleden nog wel een toekomst, laten we vooral iets voor die andere betekenen niet te vergeten ons zelf, we zijn toch de beroertsten niet!
Passanten op straat groeten elkaar solidair en glimlachen als engelen in de kerstboom, er schijnt toch iets tastbaars te zijn van medemenselijkheid tot en met tweede kerstdag. Een leger ziel vorsers heeft zich over dit telkens weerkerend verschijnsel het hoofd gebroken, en het éne na het andere proefschrift te water gelaten. Veel onderzoek gewrocht naar wenskaarten die wij elkaar doen toekomen met heil en zegenwensen. Oom Arie aan de rand van familie kring, is goed voor een neutrale zonder goede wensen, och hij moet het maar bekijken. Een pracht van een kaart voor tante Alie met gouden opdruk en hulst met rode bessen, de jongste van – vaderskant – is ze al niet meer en vaak laten weten haar goed renderende zaak van de hand te willen doen. Haar oude dag wilde ze slijten ergens in het dorp met familie bij de hand; mocht het nodig zijn, ja erg gezien is ze, tientallen wenskaarten van kinderen en kleinkinderen mocht ze ontvangen. In allerlei toonaarden goede wensen voor de toekomst, klanten lieten weten – nog veel gezonde jaren -.
De dominée werd bedolven onder “Gezegende Feestdagen” terwijl de brievenbus van meneer pastoor zich tegoed deed aan “Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar “ Werkgevers werden verblijd met keurig uitziende kaartjes met persoonlijke hoogdravende gevoelens aan hen gericht, wiens brood men eet, wiens taal men spreekt! Ja toch.
Neef Guus en tante Nel zijn goed voor een kaart waarop een klok met resterende minuten geflankeerd door kleine glaasjes, terwijl neef Guus heel kleine glaasjes niet luchten of zien kan. Ieder wordt op zijn waarde geschat naar gelang opschrift en uitvoering van onze wenskaarten. Bij het scheiden van het jaar een pracht en nobel gebaar elkaar een goede Kerst te wensen omdat voor ieder het Licht schijnt in het komende Nieuwjaar.
Historische Werkgroep Lemelerveld
H.Huisman
