LEMELERVELD – Wonderlijke dagen zijn het, unheimlich zullen onze buren in de – pruus – het noemen, beklemmend deze donkere dagen van December. Verre voorouders wisten er net zo min raad mee, dachten rond enorme vuren te dansen boze geesten stuipen op het lijf te jagen die dan een goed heenkomen zouden zoeken.

In ons tijdsgewricht schijnt de mensheid alles uit de kast te halen om elkaar in vuur en vlam te zetten zonder ook maar enkele interesse te tonen naar het Kind in de stal om te zien. O ja wij presenteren ons weer, jachtgeweren knallen  in velden en bossen ter ere van kerst om ieder naar behoefte van een overvloedige wildbuffet te voorzien, zeker weten, in mensen een welbehagen!!! Onder rijk voorziene kerstbomen wensen wij elkaar vrede toe, doen alsof in deze donkere dagen. Kaarslicht in de Heilige Nacht geeft toch geborgenheid en blijdschap in midwintertijd. In de dorpskroeg hokken rond deze tijd enkele penvrienden uit het Sallandse samen om in deze ambiance elkaars werk op de korrel te nemen. Echter hun medeleven gaat uit naar een eenzaam figuur, enkelen kennen hem bij naam maar als vaste bezoeker- opa – van dit etablissement genoemd. Hun plaats in het intieme zaaltje geeft zicht op de tap waar bezoekers van allerlei pluimage het gerstenat prijzen dat als een godendrank wordt genuttigd. Een der bezoekers slooft zich uit lofprijzingen als gebakken lucht te ventileren richting iemand zo te zien zijn werkgever en zich zeer vereerd voelend zijn vleiende volzinnen te uiten, ook in ons dorp “wiens brood men eet, wiens taal men spreekt”. Enkelen wisten met niet mis te verstane uitspattingen hun oordeel te geven hoe onze overheden het nieuwe viaduct als [ visitekaartje van het dorp] met die banale naam eeuwigheidswaarde heeft kunnen toekennen. Opa, woonachtig in het nabij gelegen verzorgingshuis roert in zijn vieux wachtend op zijn dochter en haar man. Ze weten toch dat hij hier zijn opwachting maakt, samen een glaasje drinken in zijn vertrouwde dorpscafé om vervolgens bij hun de komende feestdagen doorbrengen, of zou het toch weer bij een nieuwjaarskaartje blijven?

Amper een jaar in het verzorgingshuis raakte Aaltje zijn vrouw uit de tijd terwijl zij hoopten enige tijd bij elkaar te mogen blijven, dachten hun voorbije leven te kunnen inhalen maar het tegenover gestelde gebeurde, het leven vol zorgen voor hun kinderen was hen ingehaald. Met diep teleurgestelde uitdrukkingen op zijn door weer en wind getekende gezicht maakt hij aanstalten te vertrekken, zoekt vertwijfeld de deurknop. Beleefd zo dat hoort in gezelschap, tikt hij aan zijn pet de aanwezigen gedag waarbij hij over de dikke rubberen mat voor de deur bijna ten val komt. Dan te bedenken dat wij allemaal bij het afscheid nemen van dit oude jaar drempelvrees bezitten, net als opa.

December 2017.

H.W.G. Lemelerveld

H.Huisman