DALSEN –  Nou is t ok weer wat. Bun ik in de tuune van Jan Wolfkamp, das die beroemde drummer, ant wark, begunt hej met sien vrouwe oaver önze diertune te proatn. Sien vrouwe is Linda Rohof en heur moe kent iederiene in Dalfsn.  Vrögger kreeg ie van oe moe een kwartie met, aj gingn zwemmn en dan wast hoogtepunt een rollegie snoep koopn int winkeltie opt zwembad.

Nö en doar stund dan moe Rohof en soms waarn dr heur drie mooie dochters ok. Den oldsten, Linda dus, was gek op hoar en ie snapt ut, doar had Jan Wolfkamp genög van. Mar ik wieke weer öf van mien verhaaltie, ik lul ok altied mar zo vandan.

Jan had ut dus oaver mien dierntune en zeg : ik heb nog een leguaan als erfstuk in mijn studio.

Jan pröt nie völle dialect want aans kom ie nie an de bak in Hilversum.

Van mijn vader heb ik ooit een kaaiman en leguaan geerfd. De kaaiman is helaas gestikt in een rondslingerende pantoffel van mijn vrouw maar de leguaan leeft nog.

Het beest zit in mijn studio en vreet elke dag wel een drumstok op.

Door dat gesis van de leguaan ben ik elke keer afgeleid en mijn ritme kwijt.

Kan ik dat beest niet aan jou kwijt voor je dierentuin?

Oh ik mage niks dr bej koopn van de ambtenaarn van önz gemeentehuus, zeg ik.

Nee, zegt Jan, heb ik gelezen en daarom krijg je hem van mij. Mits je hem goed verzorgd en zo nu en dan een drumstok geeft.

Ik zal hem straks wel even vangen als het donker is, dat gaat altijd makkelijk in zijn slaap. Kijk maar eens goed want je kunt hem zien zitten onder die rode map in de midden.

Groetn gruune Jopie