DALFSEN – “Ik had graag nog een jaartje willen doorgaan, maar helaas… om gezondheidsredenen moet ik wel stoppen”, zegt Herman Mestebeld (73). Hij nam tijdens de ledenvergadering van ASC’62 op 30 mei afscheid als materiaal man, terreinknecht en Manus van alles. Geen Manusje; dit verkleinwoord is niet op hem van toepassing want hij pakte alles op wat voor handen kwam!
Het is maar de vraag of de voetbalvereniging ooit nog zo’n vrijwilliger vindt die zoveel uurtjes maakt als Herman heeft gedaan.
“Nee, ik heb het spel niet gespeeld, ben geen voetballer maar wel een liefhebber van de sport. Ik deed zelf aan korfbal maar mag graag naar de wedstrijden van Heren 1 en de dames, via RTV Oost, kijken. Ook Fox Sports staat regelmatig aan zodat ik naar voetbal kan kijken”, zegt hij. Mestebeld had meestal geen tijd om langs de lijn te staan en te genieten van de wedstrijden want dan was hij juist druk met allerlei taken. Tinus Sandink vroeg hem ooit mee te draaien als vrijwilliger. Sandink werkte veel samen met Gert Lubbers en zijn vader. Toen Mestebeld aantrad, deed Sandink een stapje terug vanwege zijn gezondheid. Ook de vader van Gert deed steeds minder. “Daarom deed het me ook wel wat toen ik Gert moest zeggen dat ik ermee zou stoppen”, zegt Mestebeld. “Wij hebben zoveel jaren samengewerkt, er is daardoor een goede vriendschap ontstaan. Ja, afscheid nemen is pijnlijk.”
Mestebeld heeft als twaalfjarige jongen de vrachten geteld die binnenkwamen bij de cichorei fabriek: “De zakken vol cichorei werden vanaf boten op de Vecht naar zolder gehesen. Ik kon ze niet tillen, veel te zwaar, maar ik moest ze tellen. Later werden ze met wagens gebracht en ik weet nog dat een ongeduldige vrachtwagenchauffeur de zakken zo op de dijk keepte… en wij maar zeulen!” De jutezakken bevatten zo’n 50 kilo aan stukjes droge cirocheiwortel. Ook moest Mestebeld scheppen tot de gebrande cichorei, die uit de trommels op de vloer gestort werd, voldoende was afgekoeld voor vermaling tot grove of fijne cichoreikoffie. Later bediende hij de stoommachine. “Als ik de machine aan zette, zag ik niets en niemand vanwege de damp. Dan schreeuwde ik maar van te voren dat’ie aan ging… gelukkig zijn er nooit ongelukken gebeurd. En dit werk heb ik gedaan tot de fabriek sloot.” Mestebeld houdt er niet van als iemand met zijn handen in de zakken staat als er werk ligt. Ook toen hij in de WW kwam stak hij zelf op iedere mogelijke manier de handen uit de mouwen. “Afspraak is afspraak”, zegt hij. “Men had vaak niet in de gaten wat ik allemaal deed. Maar ik vond het mooi, hoor. Ik wist niet beter!”
Tot Mestebeld een lekkende hartklep kreeg, heeft hij geen vergadering gemist. En hielp hij Gert met het klaarzetten van de tafels en stoelen. Ook houdt hij nog steeds nauwkeurig de uitslagen bij, nu voor hemzelf. Hij zit dan ook thuis niet stil en probeert door fysio zijn conditie weer op te bouwen om bijvoorbeeld ooit eens aan een wedstrijd koersbal mee te doen. “Ik wil vooral Gert heel hartelijk bedanken! Hij liet me nooit staan en heeft me heel vaak mee genomen en weer thuisgebracht. Het was een mooie tijd. Afscheid is niet fijn… ik laat het maar gebeuren.”