DALFSEN – Dit was een  uitgave van de Vrienden van Dalfsen rond 1980 naar aanleiding van de dijkverhogingplannen rond Dalfsen. Door een harmonisch samenspel tussen mens en natuur is het unieke gebied, waarin de Vecht een dominerende rol speelt, ontstaan. Een open  landschap bestaande uit hooi- en graslanden langs de rivier. Op hogere delen oeverwallen en rivierduinen treffen we de bouwkampjes, bosjes en houtwallen aan.

Hier vinden we hier resten van nederzettingen uit de middensteentijd en ijzertijd. Een gebied met een oerhistorie. Uit deze tijd vinden we nog potscherven. Latere bewoners hebben ons de monumentale kastelen, landhuizen en boerderijen nagelaten. De dorpen langs de rivier, met hun karakteristieke bebouwing, verrijken dit landschap nog eens extra..

De Vecht is hier de enigste rivier, die is toevertrouwd aan de zorgen van Rijkswaterstaat. Natuurlijk geeft het een veilig gevoel achter dijken, die door deze dienst worden onderhouden. In het verleden stonden grote gebieden onder water, zowel in de winter als in de zomer. Om hieraan een eind te maken werd de rivier rond 1900 rigoureus aangepakt. Maar liefst 69 bochten van de rivier werden afgesneden. Het gevolg van deze verbetering was dat overstromingen achterwege bleven, maar het water werd nu zo snel afgevoerd dat ’s zomers verdroging optrad. Dit probleem werd opgelost door de bouw van stuwen. De Vecht is nu een rustige bedaard stromende rivier, die met behulp van technische middelen in toom wordt gehouden. De dode Vechtarmen zijn nog de stille getuigen van een eens zo rijk verleden. Deze hebben nu hun eigen bekoring. In deze watertjes heeft zich in de loop van de tijd een rijke flora ontwikkeld. Ook het dierenleven heeft dankbaar gebruik gemaakt van deze oases.

Thans (1980) dreigt een nog grotere ingreep. Om overstromingen te voorkomen dienen de dijken te worden verzwaard. Dit laatste zal ten koste gaan van veel schoons. Vele bomen zullen moeten verdwijnen, rivierduinen moeten worden geslecht en oude rivierarmen worden gedempt. Bij het vaststellen van richtlijnen voor de hoogte van de rivierdijken is Rijkswaterstaat uitgegaan van een norm dat de kans dat er overstromingen  plaats vinden 1: 3000 is. Natuurlijk kun je achter een dijk nooit absoluut veilig wonen. Maar wij vragen ons af of wij inderdaad zo onveilig wonen. Mocht dit wel zo zijn, zijn er dan geen andere maatregelen te treffen om deze veiligheid te bereiken. Er dreigen onmetelijke verliezen, wanneer eeuwenoude voortbrengselen van de natuur en cultuur eenvoudig aan de dijk worden gezet. To zover die uitgave.

Rond 1996 dreigden de toen verhoogde dijken het te begeven, die verhoging is net op tijd geweest.

Daarna zijn er veel werkzaamheden uitgevoerd en is er veel schoons verdwenen, maar heel veel natuur voor teruggekomen.

Nieuwe ingrepen vormen nieuwe bedreigingen.

Vanaf 2004 waren er plannen tot aanpassing van de waterhuishouding van de Vecht, ingrijpende plannen aan het Vechtfront en ruimte voor de rivier.

Ook nu blijven  alle ogen gericht blijven op de historie van het Vechtdal. De Vecht, moet zijn waardevolle elementen blijvend behouden, dorpen moeten hun aanzien koesteren.

Ruimte voor de rivier heeft al veel moois opgeleverd, maar wees alert.

Nu anno 2018 zijn er  volop plannen in voorbereiding voor de komende jaren, de dijken moeten fors hoger en de Vechtbrug???? Die blijkt in 2017 afgekeurd te zijn voor hoog water.

De geschiedenis herhaalt zich.

WvdV