DALSEN – “t meeste volk kwam mooi op tied en kwart veur achte waarn de stoeln zo ongeveer bezet. De veurzitter Jan Sibelt zat al ongedurig um zich hen te kieken, kon wel ins een volle bak wörn dache. Èèm laeter kreeg de beheerder van de Oaverkante het ok al benauwd, zo völle volk had hij niet op e rèkent.
Mar ie’j kunt rustig te laete kom hier, de klokke stied gewoon 6 minutn achter in de zaal, dus kom iej te laete, dan bin iej nog op tied. Vrogger was dit het Dalfser kwartiertie, noe 6 minutn. Dus begun ok alles 6 minutn laeter, want de klokke is heilig.
Mar die tied duurn veur Gerlof die op de piano zat te toekeren wel heel lange. In de eerste plaetse omdet hij van het Sallands dialect niks snapt en ok deur had dat de klokke achter stund. Dus pas zes oaver achte nam de veurzitter het woord. Tachtig meensen in de zaal en grotendeel vrouwn. Zovölle had hij nog nooit met emak. Dit was volgens hem wel de härde kern van de dialectsprekkers.
Maar vertelde hij, “de regering had in oktober beslist dat de streektaal behouden moest blijven, dat zou een spiegel zijn van eeuwen oude tradities, die we voort moeten zetten”.
De aomd begun met drie opwärmerties. Marti Brouwer, zelf een bettie sloerderig in de hoed, vertelde over Harm, een zunne van een arm gezin die woonde in een plaggehutte int Venne, die wilde op de Veluwe werkn en gink op pad, via de Balk, Witharen, de Hessenweg langs ’t rode Hert, Berkum en deur Zwolle naor het Katerveer oaver de Iessel… Er spöln zich heel wat of onderweg en kreeg zelfs verkering met een dochter van het veerhuus….
Wim van Oenen, vertelde oaver jakkeren rond het huus. Elke zundag ast mooi weer was zaeten z’n va en moe aan de achterkaante van het huus, dus an de weg. En as er visite kwam hädden ze mooi wat te kieken. Wim en z’n breurs pakten dan olde fietsen um runties te draain um het huus hen, steeds härder tot ze uut de bochte vleugn. De gank zat er meestal goed in, mar toen d’r een paol in de weg stund was het oaver.
Ab Goutbeek zol ok een verhaal verteln, maar Tinie is ziek en dus Ab ok. Jan Sibelt hef het verhaal mar verteld, gunk oaver de periode det Ab 10 joar was en toen woonde in Emmen. Spellegies van vrögger met een touw um de toafel hen, ik heb d’r niks van begreppen…..
Mar dan kunp het belangriekste, een verhaal oaver een bladbloazer deur Willie van Oenen, met heel völle moeilijk weurties, als kapoester, beurm, hierderweggens, achtereers, berretog, onzuun, doornhège, grusselties, anderweggens, fillepienen, voesrozen, gelle gure, kadölstermännegie, jan plak an, tuiterig, onderdeurtie, hapschere, dreeklazoer, kulo, vanni’js, maelmöppie, det zaadt, wiederveurderest, bunen, böllies, an-keren, bluisterig, In de knippe roazen, mangs hemoa op ‘n biester, ant waterdössen.
Noe määk doar mar wat van. 30 woordn.
D’r waarn d’r 3 met zeumtwuntig goed, vieve met 28 goed, die kreeng niet oalelmaol een pries, maar een extra vroage. Wanneer is de eerst brugge oaver de Vechte ebouwd, niemand goed, mar Rulfie Ekkelkaamp was dr het dichte bie. Het mos wèèn 1836 ( Zie Dalfsennet magazine)
Twee personen met 29 goed Annie Grotenhuus uit Lemerveld en Sienie Grave. Ook die kreeng een vroage. Welke daotum is Dalfsen bevrijd, Beiden fout naar Annie zat d’r het dichtste bie, mos wèèn 13 april 1945 en kreeg als pries 3 sallandse woordenboekn.
Zelf mos ik genoegen nemn met 26 goed, ook nie slech dach ik.
Maike Pekkeriet, lid van de dialectgroep Salland en Noord Veluwe deed een oproep aan belangstellenden om het dialect meer inhoud te geven en 3 a 4 keer per jaar bij elkaar te komen om vooral het dialect vast te leggen. Voor meer informatie neem contact op met Maike of met de Historische kring. Dalfsen.
Jan Sibelt kon de zeer geslaagde oamd ofsluten met een mooi gedich van Johanna van Buren uit 1929.
WvdV
