OUDLEUSEN – Op zijn eigen platte boerenwagen -dezelfde wagen waarmee zoon BerendJan  takken naar de paasbult brengt-, met het paard van een buurman in ’t eenspan en andere buren als dragers is zaterdag Wim van Lenthe ten grave gedragen.

Vanaf de kerk in Oudleusen trok de stoet over de Landskroon langs Wim’s huis Het Heijink, en door de Zandsteeg, zoals de Holleweg in de volksmond heet. Over de Zandsteeg ging je vroeger immers mooi wit zand halen voor gebruik in huis, voor de zandfiguren op de keukenvloer. Wim heeft zich altijd ingezet voor herstel van die traditionele naam. Hij hield van tradities.

Zijn ouderlijk huis, het Heijink, heeft Wim de laatste jaren prachtig in oude stijl laten restaureren. Op het Heijink schreef Wim al als kind samen met zijn tweelingbroer Jan stripverhalen. Later ook toneelstukken en musicals over bijvoorbeeld Willem Buijs en over Claude Monet, zijn lievelingsschilder. Want schilderen was ook een talent dat Wim koesterde en Monet was zijn grote voorbeeld. Tientallen jaren bracht hij samen met Jan schildervakanties door in Frankrijk. Zijn boeken illustreerde hij gedeeltelijk met eigen werk.  Vooral na zijn pensioen schreef Wim namelijk talloze artikelen  en verschillende boeken zoals De Zandsteeg en Het Heijink. Wim kon beelden met woord en penseel.

Het journalistieke werk bracht Wim in aanraking met de gemeentepolitiek. Zijn artikelen waren altijd raak, vaak scherp maar altijd liet hij mensen in hun waarde, nooit was hij kwetsend. Een scherpe geest, een milde pen. Zo ook zijn  Oudejaarsconferences, aanvankelijk alleen, later gesecondeerd door Henk en Willie van Oenen, en steeds aan de piano begeleid door Gerlof Veldhuis. De wethouder genoot zichtbaar van Wims teksten! Ook wanneer hij daarin zelf op de korrel genomen werd. De kaarten voor de Wiekelaar waren meest binnen een uur uitverkocht!

Naast vele andere tradities hield Wim de traditie van burenhulp in ere. Voor burenhulp in raad en daad deed je nooit tevergeefs een beroep op hem. Maar altijd bescheiden, terughoudend. Zorgzaam en eerlijk. Toen bij het uitmeten van de Leusener Es bleek dat een stukje afrastering van zijn land ietsje te ver naar de weg stond, moest dat nog tijdens zijn ziekte rechtgezet worden want een halve vierkante meter teveel, dat hoorde niet.

Wandelend met zijn hond, met zijn alpino en grijze baard, een beetje gebogen, met bedachtzame tred was Wim  een vertrouwde verschijning voor ons aan de Landskroon, op de Leusener Es en in de Zandsteeg. Een oude man leek hij. Maar wanneer je hem aansprak waren zijn ogen opeens verrassend levendig en vol belangstelling.

Met zijn kennis van de geschiedenis en gebruiken en zijn vele andere talenten was hij in al zijn bescheidenheid een ambassadeur voor ons dorp en onze buurt. Maar opvallen wilde hij nooit.

Zijn gezin, Martha en de kinderen en kleinkinderen zullen hem missen. Een gemis dat we allemaal met hen delen.

Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens.