DALFSEN – De Alternatieve Elfstedentocht Weissensee in Oostenrijk, het grootste jaarlijkse schaatsevenement op natuurijs, trekt ruim 4000 schaatsliefhebbers. Elf dagen lang is het plaatsje Techendorf een stukje Nederland, en dat al sinds 1989. Het schijnt dat toenmalig organisator Aart Koopmans het meer ontdekte in de Bondfilm The Living Daylights.
Overal zie je gele nummerplaten, ook op een aantal tourbussen, schaatspakken en het rood-wit-blauw aan balkons en zelfs aan een mast. Spreek gerust iedereen die je tegenkomt in je moerstaal aan, want 99 procent kans dat je daarmee goed zit. Bij de finish hangen de schilden van de elf steden, om duidelijk te maken dat het meer echt als alternatief voor de Friese wateren dient. En natuurlijk krijgt iedere toerschaatser die de tocht voltooit het felbegeerde kruisje (wedstrijdrijders moeten het zonder doen). Maar een plaatselijk schoolklasje komt ook even kijken, onder andere bij de tentoonstelling midden op het ijs.
De Weissensee – Spielplatz der Natur – is in totaal twaalf kilometer lang. Afhankelijk van de ijsomstandigheden ligt het parcours alleen op het ‘Kleine meer’, of gaan de schaatsers ook onder de brug door naar het ‘Grote meer’. Dit jaar kon er uiteindelijk goed geschaatst en ook geijszeild worden op het grote meer, maar bij de brug moest helaas gekluund worden over een drijvende onderdoorgang. Er zijn vier toertochten en sommigen kiezen ervoor om twee keer een 100 of 200 km (met start in het donker) te schaatsen. Iedere dag zijn de rijders op de webcams te zien en ook de doorkomsten per ronde zijn live te volgen. Via een kabel in het ijs, die reageert op de transponder van de schaatser, komt er zelfs iedere ronde à la minute automatisch een foto bij de deelnemer te staan.
Dit jaar heeft de zon zich heel veel laten zien, wat bij temperaturen boven nul tot zacht ijs leidde en een nat pak bij een val, zeker in de loop van de dag. Sneeuw en regen stonden ook op het programma en dat stond ook Syb van der Ploeg een avond, zodat hij zijn optreden mooi kon combineren met 200 km schaatsen in negen en een half uur. De alleskunners onder de toerschaatsers konden hun kunsten vertonen bij de wintertriatlon, met schaatsen, hardlopen en langlaufen. Dat laatste gebeurde dit jaar op een witte slinger kunstsneeuw door een groen landschap. Die sneeuw is getest en prima bevonden door uw correspondent, maar hier zou ‘normaal’ een dik pak sneeuw moeten liggen. Tussen de tochten door waren de wedstrijdrijders vier keer aan de beurt, met mannen en vrouwen uit zowel de A-divisie als de B- of Beloftendivisie.
Onder de schaatsers zoals ieder jaar weer schaatsers uit de regio al dan niet (oud-)lid van de Stokvisdennen. Zo werd dit jaar natuurlijk weer de ploeg van Gerrit Hoekman gespot, net als veel andere teams schaatsend voor het goede doel, met Henk Kodden (acht uur vier minuten), Harry Kamphuis (8:43), Erwin Drogt (7:41), Chris Bos (62,5 km) en Nico Kroes, zeer tot zijn spijt als verzorger vanwege een blessure. Hoekman zelf moest na bijna vier uur en 75 km opgeven door een val. Ook aanwezig, vers van het WK voor masters in Collalbo, was de voorzitter van de schaatstrainingsgroep bij de Stokvisdennen en bekend Hoonhorster Evert Jan Hof, voor twee keer 100 km (4:14). En dit zijn de cracks, want de laatsten komen na ruim elf uur schaatsen binnen. Aandacht was er ook hier en daar voor de volhouders, die de tocht al voor de zoveelste keer kwamen rijden.
Al met al weer een zeer geslaagd evenement, maar de vraag is wel hoe lang het klimaat dit nog mogelijk blijft maken. Dit jaar geen sneeuw en op het nippertje dik genoeg ijs, en de komende jaren?
