UGANDA _ DALFSEN – Gisteren las ik in mijn digitale Trouw dat er in Congo corona is geconstateerd. Congo – officieel de Democratische Republiek Congo – heeft een lange grens met Uganda, en indertijd hadden ook HIV/AIDS en ebola geen boodschap aan de grens en passeerden ze die vrijwel ongehinderd.
Daarna hoorde ik ( de in Dalfsen geboren Frederik Prins ) dat er ook in Kenya en Rwanda, twee andere buurlanden van Uganda, enkele gevallen van corona waren geïdentificeerd. Het komt dus dichterbij! De kranten staan er vol van, mede omdat in Kenya er – blijkbaar – paniek is uitgebroken.
Officieel heerst er in Uganda (nog??) geen corona. Ik heb er kennis van genomen, en denk er het mijne van. Volgens mij overleed er honderd jaar geleden “officieel” ook niemand aan kanker, niet omdat er niemand aan kanker stierf, maar gewoon omdat de ziekte niet bekend was. Het doet me denken aan Egypte, waar ik werkte een paar jaar nadat HIV/AIDS wereldwijd een grote slachting aanrichtte. Maar in Egypte heerste volgens de officiële kanalen geen HIV/AIDS, en wee je gebeente als je daar twijfels over uitte. In de hele wereld heerste HIV/AIDS, maar niet in Egypte. Duizenden, zo niet miljoenen toeristen bezochten en bezoeken het land, met de piramides, de Nijl, de Asouan Dam, de Sinaï woestijn en wat al niet meer met prachtige historische en religieuze geschiedenissen. Maar officieel kwam HIV/AIDS niet voor: struisvogelpolitiek, enkel en alleen om toeristen niet af te schrikken.
Overigens schijnt er in Uganda genoeg medische kennis te zijn, en “equipment” om de ziekte te identificeren. In veel ziekenhuizen zijn kamers beschikbaar gemaakt om patiënten geïsoleerd te houden. Je kunt niet alles geloven wat er beweerd wordt, zie Egypte, maar dat geloof ik dan wel weer. Verpleegkundigen, dokters en patienter schudden ook geen handen meer, geven elkaar ook geen elleboog omdat vrijwel iedereen met korte mouwen loopt in dit heerlijke klimaat.
Even terug naar HIV/AIDS. Toen ik in Zambia arriveerde (in 1987) was de ramp – in – wording nog niet duidelijk, en werden er nog grappen gemaakt over AIDS als American Invention to Destroy Socialism. Die grappenmakerij veranderde snel, al tijdens mijn twee jarig verblijf daar overleden de eerste collega’s; een paar jaar later hoorde ik dat de helft van mijn staf was overleden; IJzeren Hein kende geen greintje genade indertijd.
Ik moet ook denken aan Liberia, waar ik werkte tijdens de ebola uitbraak vijf jaar geleden (haha, ja, ik zoek de rampen – landen wel uit!). De hele wereld was in paniek maar wij in brandhaard Liberia hadden nergens last van, en vonden het een geweldig opgeklopte toestand. Als je “normale” voorzorgsmaatregelen trof, met name handen wassen, geen handen schudden maar “ellebogen geven” (uiteraard met lange mouwen) en uiteraard geen lijken aanraken, liep je minder risico dan als je van Dalfsen naar Zwolle fietste. Ik moest zelfs evacueren van mijn toenmalige (Amerikaanse) werkgever; de verzekeringsmaatschappij was in stress geraakt. Gelukkig kon ik na een paar weken alweer gewoon terug; vrij snel waren de harten wat warmer en de hoofden wat koeler geworden….
Tja, en nu corona. Wat moet je ervan zeggen? Ik weet het werkelijk niet. Mijn medische kennis is beperkt, en dat wil ik graag zo houden. Ik kreeg van diverse kanten het advies om met gezwinde spoed naar Nederland terug te komen. Dankjewel voor de raadgevingen, maar ben ik daar veiliger dan in Uganda? Ik denk van niet. Alleen, als er iets beroerds gebeurt, met familie of vrienden, dan ben je er dichter bij, en in Uganda zit ik overal ver vandaan. En wat te doen als Schiphol gesloten wordt? Maar: hier is zijn de scholen gewoon open, is het openbaar leven niet platgelegd en is alles even levendig, kleurrijk en heerlijk chaotisch als altijd.
Nogmaals, ik weet het werkelijk niet. Maar ik houd jullie op de hoogte!
Commentaar en nog meer advies van harte welkom! frederikprins14@gmail.com