DALSEN – Rie ik över de Heinoseweg en zie ik doar Knotwilgn stoane die nie eknot bunt disse afgeloopn winter. Geregeld hek mensn die vroagn hebt över ut snoein van boomn en stroekn. Ok över Knotwilgn dus. Sie denkt dan det disse afgestompte Wilgn ieder joar esnoeid mut wordn. Nou niet dus.

Kiek vröger haddn de boern op een laeg stukkie land Wilgn stoane want disse boomn kunt noe ienmaole goed teegn nattigheid en hebt dr gin probleemn met as ze in de winter een tiedie met de voetn int waatr stoat. Doarumme op een laege plek, vaak langs slootn of aander waatr. Wilgn hebt de eigenschap det ze mieters snel gruuit en heel zacht holt hebt, Die boern vrögger waarn nie dom en dachtn, van die takkies kunne wej weh dingn maakn. Zoals maandn, stoeln, entenkooin en nog völle meer gerei.

Disse boern haddn nie altied zin of tied umme det gerei te maakn en haaln dus ok nie altied takkn van die Wilgn öff en die Wilgn? Ach die maakn dr gin probleem van.

Zo maakt de Wilgn dr noe ok gin probleem van as ze een keer nie esnoeid wurd. In Oosterdalfsn hebbe wej nog iene die disse takkies gebruukt umme gerei te maakn. Hej stiet dan ok bekend as de Mandeknupper. Hej hef een hele skure vol met gerei, muj beslist een keer bekiekn. Volgens mej giet hej nog weh us op markten en braderien sien kunsten vertonen mar dan ist meer as folklore.

Groetn Gruune Jopie