DALFSEN – Door Berlinda Reurink: Ik mag het verhaal delen, omdat ze het belangrijk vind dat zoveel mogelijk burgers weten hoe het werkelijk gaat met de boeren. Achtien jaar geleden werden zij de trotse ouders van een zoon. Negen weken na de geboorte kreeg haar man hersenvliesontsteking.
Daar kwam een complicatie bij waardoor hij in coma raakte. Hierdoor liep hij een hersenbeschadiging op en is zijn korte termijn geheugen aangetast. Maar zodra het kon ging hij altijd door… Een boer kan nooit ziek zijn; ook al heeft hij 40 graden koorts, koeien moeten gemolken worden, dieren moeten worden gevoerd en verzorgd worden.
De regelgeving werd steeds strakker, telkens nieuwe regels waarin geïnvesteerd moest worden. Hij verdiende uiteindelijk nog maar vijf euro per uur. Op een gegeven moment besloten deze boer en boerin om 3x daags te gaan melken. Dat betekent: om 6 uur opstaan voor de eerste melkronde, s’middags weer melken en de laatste melkronde laat op de avond, dus om 1 uur weer naar bed. En de volgende dag hetzelfde weer. Hooguit 5 uur slaap per nacht, je houd het een tijdje vol, maar geen jaren achtereen. Door 3x per dag te melken behoud je geen sociaal leven, immers moet je op feestjes, verjaardagen en partijen altijd vroeg naar huis omdat je moet melken. Financieel lukte het niet om op vakantie te gaan, er werd alleen maar ingeleverd terwijl hij zo’n 120 uur per week werkte.
Een emmer raakt eens vol… Deze boer kreeg suïcidale gedachten. Hij kon het allemaal niet meer bolwerken. Op een avond kwam hij in huis, zijn vrouw keek naar hem en zei: “het gaat helemaal niet goed met je…”, hij antwoordde: “Nee”. Het was het moment waarop duidelijk werd, dat dit niet zo door kon gaan. Een boerderij, die al 4 generaties in de familie is, geef je niet zomaar op, het is waarschijnlijk één van de moeilijkste beslissingen die een boer ooit te maken heeft. Alsof je afscheid moet nemen van je eigen kind… Pijn, wanhoop, radeloosheid, gaat vooraf aan zo’n keus.
De jongste zoon wilde heel graag boer worden. Zijn eerste woordje was koeta in plaats van papa of mama. Hij stond op zaterdag altijd vroeg op om mee te helpen op de boerderij. Het was zijn grote droom. En dan je kinderen moeten vertellen dat je MOET stoppen is intens verdrietig… Je moet je eigen kind zijn grote droom ontnemen.
De ouders van deze boer wonen naast dit gezin. De boer zag er heel erg tegenop om zijn ouders te moeten vertellen dat hij na 4 generaties genoodzaakt was om te stoppen met het boerenbedrijf. Hij zat te huilen bij zijn ouders aan tafel, gelukkig waren zijn ouders één en al begrip: “we hebben dit anderhalf jaar geleden al aan zien komen”.
Vier generaties boeren, ze molken zestig a zeventig 12000 tot 13000 liter-koeien. De koeien zijn allemaal naar dezelfde boerderij gegaan, dat is voor deze boer en boerin een geruststellende gedachte, de ‘meisjes’ konden allemaal bij elkaar blijven. Nu hebben ze nog zo’n 25 stuks vee en is de helft van het land verkocht. En moet er nagedacht worden over wat nu te doen, om de status niet te verliezen.
En dan op een dag komt de jongste zoon overstuur uit school. Zijn moeder vraagt hem wat er aan de hand is en hij antwoord dat eerst zijn vader er ook bij moet komen. En dan vertelt hij: de maatschappijleer-docent van het Griftlandcollege te Soest, verteld voor de klas dat melkveebedrijven, concentratiekampen zijn en de boer is de slavendrijver. Er is contact opgenomen met het Griftlandcollege en daar kregen ze als reactie: dat is vrijheid van meningsuiting….
Hoe vreselijk oneerlijk worden boeren afgeschilderd?? Bij deze boer klonk er klassieke muziek in de stal, omdat wetenschappelijk bewezen is dat koeien daar goed op gedijen. Bij deze boer lagen de koeien op waterbedden. En dan de vergelijking met een concentratiekamp en slavendrijvers?
Deze boerin vertelde mij dat haar Opa en Oma in de oorlog zo goed waren geweest voor mensen die honger hadden, die onderdak nodig hadden. En nu 75 jaar later wordt van een boer een moordenaar gemaakt, zo ervaart zij het. En ik begrijp haar.
Ze vertelde mij over de dag dat de koeien weggingen, de laatste keer melken, het afscheid van dat wat je zo dierbaar is… Alsof een dierbare overlijd.
En dan zijn er mensen die zeggen: “die boeren hebben het maar goed! Dikke trekker, mooi huis, mooi plekje waar ze wonen en als ze het land verkopen zijn ze miljonair!”.
Er wordt aan voorbijgegaan dat er al 4 generaties hard voor gewerkt is, het huurcontract van de trekker zien ze niet en het land verkopen kan niet, want dat is nodig voor het vee…
Haar laatste vraag aan mij, nadat ze dit stuk gelezen had was:” wil je erbij vermelden dat veel boerengezinnen momenteel met suïcide te maken hebben?”.
Ja… Dat wil ik zeker vermelden. Het is in en in triest dat veel boeren zich zo radeloos voelen, dat er geen andere uitweg meer lijkt te zijn.
Voor reacties over dit item ( heel graag) dat mag naar
