Meert, dialectmoand: Hendriks E-bike - Foto: Ingezonden foto
Foto: Ingezonden foto

Meert, dialectmoand: Hendriks E-bike

DALSEN – Zoas de meeste luu wel weet’n, loop ik nooit met de mensenmassa mee. Nee, ik bin nogal een bettie eigenwies, goa mien eigen gang en blieve mooi miezelf. Maar… ik heb sinds kort wat ni’js wat heel veul andere mensen ok hebt: zo’n E-bike. Tjonge wat is det haandig! ie doet de stekker in ut stopcontact, laadt de batterieje in een uur of wat op en ie kunt een heel ende van huus of komm’n, zonder det ie oe de barstens trapt.

Ik heb um ok al een name e-geem’n: ‘ Wind Mee’, want het vuult net asof ie steeds van de wind of goat. Laatst met det mooie februari weer he’k um is mooi een entie probeerd. Det gunk geweldig mooi! Ik had een mooi rittie bedacht, oaver de brugge, noar ut olde station, toen op bie de Schriever van het Boskamp an en eam een bakkie koffie doen op ut terras To Go hiet der met een duur woord., Doarnoa via Lemelerveld noar Heino en toen via Hoonhorst noar de stuwe van’t Vechterweerd weer op huus an. Steeds had ik mooi de wind mee veur mien gevuul. Mar toen ik bi-j de stuwe de Broekhuuzen opdrejden, word’n het heel aans! Tjonge wat zwoar trappen as det rotding ut in iens deed! Ik had op iens windkracht 12 teeg’n! Was ut weer dan umme slaag’n of kwaamp der in ien keer een bulte wind opzett’n Henduk? heur ik oe vroag’n. Moar niks van det alles, het weer was nog steeds geweldig mooi en de wind was hooguut windkracht 4. Nee, de batterieje was bliekbaar kats leug en ik kan oe vertel’n det zo’n electrische fietse dan nog zoerder trapt as det mien buurvrouwe kan kiek’n. Maar jongs, veur det ik zoverre was det ik een E-bike ging kopen, doar ging nog wel wat an veurof.

Ik leupe namelijk een joar of wat geleden op een rommelmarkt, woar ik nog wel eens graag hen goa en doar stund een keal met verschillende spullen zien waar probeer’n te verkopen. Ik had al lange e-ziene, det het gien professionele handelaar was, mar gewoon een particulier met spullen oaver, die hi-j of van de vrouwe op mos ruum’n of mos verkoop’n. Ik kwaame zo is effen met em an de proat en ik zag op iens det de fietse die ok bie zien kroam stund, een prieskaartie had. Ik dacht namelijk eerst det het zien eigen fietse was.

Het was nogal een beste grote fietse met een enorme grote naaf in het veur rad en een dikke bagagedrager. Dus ik vroeg zo an hem wat het veur speciale fietse is? Hij zeg: “ disse is een van de eerste electrische fietsen en van mien schoonmoe, maar die durft der niet meer op.” Ik zeg, det ha’k weh e-dacht met zo’n grote fietse. “ Nee, aans weh, mar dissie fietse giet soms opeens van 15 kilometer per uur, noar 30 kilometer per uur en dan krieg ie um niet makkelijk meer te stoppen!” Ik zegge det is raar det een fietse det vanzelf kan. Haj de stekker van de lader wel uut ut stopcontact e-haald? “ Joa zeker weh, mar de fietsenmaker kan’t probleem ok niet vind’n en denkt det mien schoonmoe het zich verbeeld hef en noe mut ik um mar verkoop’n want de garantie is der of”.

“ Mar is het geen mooie fietse veur oe?” Ik zegge, nou ik bin helemoal niet op zuuk noar een electrische fietse. Mar ik wil hem wel eens probeer’n. “ Ai mar goed uutkiekt, ie kunt het beste hier niet over de markt goan fietsen, mar begin maar bie de stroate hierachter veur dej der opstapt”. “ Ie weet mar nooit of e niet nog een keer in zien vol gas geet”. Dus ik ginge der is opzit’n en het zadel zat wel goed en ik halen um is van de standaard of en ik zegge teeg’n um, det ik het een stukkie ging probeer’n.

Ik legge de haanden op de haandvatten van ut stuur en wol al zittend op het zadel met de benen peddelend noar die stroate achter zien kroam goan. Mar jongs, wat mi-j toen gebeurden! Ik krege ineens gaank en gung as een raket veuruut!! Rakelings langs 2 vrouwen met volle tassen, een postbode met karregie kon ik nog net ontwiek’n en ik stoof recht op een gruunte kroam of. Niks kon ik der meer an hoal’n, ik daverde zo die hele kroam binnen en met een tros bananen an’t stuur en een pond droev’n an de pakkiesdrager, denderen ikke met een rotgaank an de andere kaante er weer uut, op volle stoom op weg noar de palingroker die iets verderop stund. Ok doar kon ik der weer niks an hoal’n en mos de palingboer rennen veur zien leaven. En ikke met het zweet blaank op de kop kon nog net um zien rooktonne hen. Een politie agent was al an kwam loop’n en schreeuwen halt, halt halt teeg’n mie, mar ik wusse absoluut niet hoe ik het rotding van een fietse stoande mos brengen en deed alvast beide haan’n veur de ogen toen ik de volgende kroam in ut vizier krege.

Mar toen gebeurn het, de fietse stoppen pardoes en precies op tied veur de kroam. Hoe kan det noe? Ondertussen kwaamp der een boel volk op of en ok de verkoper van de fietse kwaamp er an gerend en in een keer zag ik het: der zit bie het haandvat van het stuur een klein zwart knoppie. En dat knoppie det had ik natuurlijk in edrukt toen ik opstappen. Ik zegge, dit knoppie, hef det ok een functie? “ja, is dat niet het knoppie ai teeg’n de bult op mutten veur extra pk’s” zeg een van de omstanders die kwamen kieken. “ Det hef mien fietse namelijk ok. Aha, zeg ik, det is dus de boosdoener! die is niet goed of eregeld in de fabriek of zo, woardeur ie in iens wel 30 km per uur goat.

“ Det klopt” zegt een van de andere umstanders. “ Mien breur is fietsenmaker en ok electronica expert en die kan det zo met de computer afstellen. Ik zegge teeg’n de verkoper van de fietse, veur de gevroagde 400,- euro op oe prieskaartie, nem ik hem geliek van oe oaver. “ Nee” zegt de verkoper, “ ik haal em uut de verkoop, want as het wel af te stellen is met de computer, dan kan mien schoonmoe der ok wel weer op fietsen”. En zo ging ik met de schrik nog in de benen, een gratis pond droeven en een halve tros bananen, mar zonder fietse op huus an.

Groet’n van Hendrik van de Steege.

Artikel delen: