VECHTDAL – Stel je voor: je zit in de bus in stikstofland. Het is guur, donker regenachtig weer. Voorin houdt de kachel de ruiten met moeite doorzichtig, de ruitenwissers doen hun best, samen met de koplampen om het mogelijk maken de weg te volgen. Je rijdt op een weg die niemand kent, en de enige mogelijkheid tot navigatie is een routekaart die gemaakt is door iemand die heel erg creatief en artistiek is, maar vroeger altijd een onvoldoende voor aardrijkskunde had.

De kaart ziet er dus ontzettend gelikt uit, maar in praktisch oogpunt heb je er dus niets aan….

Je zit voorin, en hebt dus, naar omstandigheden, redelijk zicht op de weg. Bij een kruising slaan jullie af, je meent een bordje doodlopende weg te zien. Je overlegt met de persoon naast je: hij zag het ook. De omgeving aanschouwende, verwacht je dat de weg doodloopt omdat er een rotsige bergwand vlak achter een onoverzichtelijke bocht op zou doemen. Je gaat naar voren, en meld je bevindingen aan diegene die de bus bestuurt. De reactie: “Onzin!”, en vervolgens wordt het gas alleen maar dieper ingetrapt!

Je overweegt jouw opties:

-Proberen om, samen met de persoon naast jou de bestuurder op andere gedachten te brengen. Wetende dat dit een snelle optie is als hij werkt, maar je krijgt ook snel weerstand van medepassagiers, die vertrouwen hebben in de kunde en ervaring hebben van diegene achter het stuur.

-Je zoekt medestanders: zijn er meer mensen die het bord gezien hebben? Passagiers die aan de andere kant van het gangpad zitten hebben wel een heldere blik, maar kunnen het bord niet hebben gezien, omdat het aan jouw kant stond. Wel zien ze de omgeving, met zijn rotsen en onoverzichtelijke, bochtige, smalle wegen. Ze zijn aan het twijfelen over je verhaal, maar schrikken van de onrust die je uitstraalt. Hetzelfde geldt voor de personen direct achter je. De ruiten beginnen daar te beslaan, maar iemand meent een schim te hebben gezien van het verkeersbord. Verder naar achteren is het zicht door de beslagen ruiten nihil, daar hebben de passagiers blindelings vertrouwen in de persoon achter het stuur, alhoewel er enkelen zijn die de bochten voelen en zich toch licht zorgen maken over de ontstane commotie voorin.

-Je kijkt rond, maar helaas: een trein heeft een noodrem; een bus niet …

-Je vraagt je af of je nog uit kunt stappen: Komen er nog haltes? Zo ja, hoeveel? Moet je nog proberen de bus, en de passagiers te redden? Of zo snel mogelijk voor jezelf kiezen? Wat een dilemma….

Het raadseltje: wat is de voornaam van de chauffeuse van de bus?