LEMELERVELD – As anleg veur muziek in de familie zit is det mooi. Ut hoeft natuurluk nie det iederiene die anleg ok hef. Sommigen bint mangs zo goed dermer, det ze dur zelfs un boterham mee kunt verdien. Mangs komter van die familiebandjes van. Der waarn ok un paar breurs die Bart en David hieten. Bart dacht echt dette anleg had veur muziek en zat al un tietie bie un accordeonclub.

Hij dacht zelf steeds better te wun en leut iederiene det weetn. David zag in de kraante in berichie over un veurgeprogrammeerde accordeon en kreeg toen un goed idee. Bie zo’n accordeon hoefie zelf niet te speuln. Ie stopter in bandje in of zoiets en aim dan anzet kumpter vanzelf un lietie nor buutn en ai dan net doet dej meespeult lek ut net echt. Dus David zei teegn Bart dette ok un accordeon ekoch had en wel iens wol probeern hoe ut hem aofgin. Bart wol weliens hard lachen en wol wel iens wat heurn. Hij wol David wel iens zien anklooien. art ging der echt veur zitn um David te zien anprutsen. David pakte zien accordeon, waor ut bandje al inzat en ging bie zien breur zitn en deut ut apparaat an. David deut net offe meespeulde en dur kwaamp un perfekte toon van un heel bekende melodie nor buutn.

Bart wis niet watte heuren, de oorn flapperden bienao an zien kop. ‘ Hoe kon det in godsnaam?” dache ongeleufeluk. Hij kon zelf bielange nie zo mooi speuln, ok nie nao al die jaoren van speuln bie de accordeonclub. Daormee waarn ze ok not weezen optreden. Dan kon ze met zien allen nie zo mooi speuln zoas hij net eheurt had van David. Hoe kon det noe, was David soms un wonderkind? Umdet David machtig mos lachen um zien verbazing, vonnne det toch un bettie vreemd. Toen David vreug offe not iets zol speuln, was Bart wel benieuwd. Toen hij zag der David ut aparaat weer andeut, kreege ut vermoeden dette bedondert was. Bart wis toen det David hem bie de poot had kun nem.

Ton