LEMELERVELD – Un oldere kerl had wat te verteln over vrogger in de oorlog. Hij was de zeune van un grote bijenholder. Die gung vake met zien bijenkassen op reis um zo verschillende soorten honing te kriegn. Daorveur hadde grote auto’s, mar die wurn in de oorlog ok inne vordert. Dan stoj iniens met ut probleem hoe mut die kassen noe verplaatst wurn um de soorten honing te kriegn.

Ze haan un paar peerden efun die veur waagns espant kon wurn en zo gung die kassen weer nor de plaatsen waor de bijen honing kon binslepn. Ut vervoer mos echter ’s nachts gebeurn en deurum kwam ut veur det de peerden iniens niet meer wol loopn. Ie zoln dur hopeloos van wurn en nao veul gemartel zag iederiene ut zwaor in um ut doel nog te haaln. Iniens kreeg un kerl un idee en zei det ze mar un paar bossen stro mossen ophaaln.  Andern dachten wat muj noe met bossen stro?  Ie kunt toch de peerden ut stro niet veur de snoete haoln, dan wegloopn en dan mar hoppen det de peerden oe achternao komt loopn. Mar ut idee met det stro was kats aans.

De kerl die derover begun was wol ut stro achter de peerden in de fik stekn en kiekn of de peerden dan woln loopn. En inderdaad de peerden woln toen rap loopn en zo kwaamp ut vervoer op gank. Asse echter ens soldaatn in de verte zaagn mossen ze zich rap verstopn in un  bos, aans kon die bijen nog niet ant  werk asse weer niet op de goeie plaatse kwaamn. Peerden die niet wilt loopn moggen ze wel hem, mar die wel wult loopn met braand achter de konte, daor mut ze aifbliemn aans kumpter gien honing bin.

Ton S.