NIJMEGEN – DALFSEN – De laatste dag. Nu we de eerste 3 volbracht hebben, kan de 4^e er ook nog wel achteraan. Vol goede moed starten we. Met 2 van de 3 gaat het als een trein, de derde heeft toch wat meer voetproblemen dan de dagen ervoor. Maar opgeven is geen optie! Dat wordt gezegd van de vierdaagse en dat voelt dus ook echt zo. Als je begint, dan wil je het echt afmaken. Het ‘kruisje’ halen. Met of zonder pijn.

Na de dronken lorren bij de start die ons aanmoedigden wat altijd superleuk is, word het al snel stil. En dat blijft het heel lang. Tot het dorp Linden, het hele dorp staat in het teken van de film. Van op de foto met een grammy (met rode loper en al) tot het nadoen met alle karakters van een film. Leuk om langs te lopen en te zien dat al die mensen energie gestoken hebben in het voor ons zo gaaf mogelijk maken. Reken er maar op dat ze het zelf net zo leuk vinden, dat kan niet anders.

In Cuijk wachten we op elkaar. Wat een feest in Cuijk. Daar keken we echt naar uit, daar weten ze hoe je een feestje moet maken. De eerste paar biertjes & sinas erin, want wie kan ons nog wat maken, het is ten slotte nog maar maximaal 12 km. Dat valt tegen toen we net buiten Cuijk het bord zien met daarop ‘nog 14,5 km tot aan de finish’. Oei… nou, dat lukt dan ook wel weer. Even een kleine tegenslag.

Na Cuijk blijft het wel feest. De via gladiola begint pas 8 km voor de finish (denk ik), maar voor ons gevoel zaten we daar al 5 km eerder op. Wat een mensen langs de kant. Tegen elkaar opboksend over wie de leukste en hardste muziek heeft. Altijd bezig met een eigen feestje en met de lopers. En wij gaan er vol in mee! Soms met een extra biertje of cola, want nu we zover zijn doen we mee met het feest. En dan komt het einde in zicht, wetende dat er mensen ons staan op te wachten om ons binnen te halen. Met grote bossen gladiolen in onze handen gaan we over de finish. Alle drie het felbegeerde kruisje binnen! Patrick de 4^e, Lilian de 3^e en Rodi de eerste. Super trots op onze 14-jarige zoon die dit ‘gewoon’ doet. En dan ook nog meer dan €1200 heeft binnengehaald voor Het Vergeten Kind. Respect!

Op naar het Koningsplein waar we de hele week het feest gezien hebben, maar niet zelf van hebben genoten. Nu des te meer. Overmoedig doen we zelfs een dansje. Morgen zien we wel weer. Ook op de camping is het gezellig. Tijdens de barbecue gaat de muziek steeds harder. Mensen springen op tafel, er wordt keihard meegezongen (want dat kan iedereen nog) en voor wie wil en kan wordt er steeds meer gedanst. Ook hier wagen we een dansje, morgen is ver weg. In een woord, dit hebben we VERDIEND!

Tot het instortingsgevaar daar is. Alle energie is op en tijd voor een tukkie. In een ruk slapen we 10 uur, wat een luxe om te kunnen slapen tot later dan half 3 of kwart over 4. Moe maar voldaan komen we thuis aan. Patrick en ik nog steeds strompelend, maar Rodi kan zelfs op de camping al rennen. Vreselijk jaloers zijn we op zo’n jonge god die dat gewoon kan. Wij denken soms dat we dat nog zijn, maar na zo’n vierdaagse blijkt het tegendeel maar weer.

In de familie app zien we een berichtje binnenkomen met de tekst ‘Deelnemers vierdaagse teleurgesteld: ‘na 4 dagen lopen ben ik nog steeds in Nijmegen.’’ Hahaha, dat is wel zo. Toch hadden we het niet willen missen. Hopelijk volgend jaar weer! Nu eerst de komende week bijkomen….

Groeten,

Lilian Dieben, Rodi & Patrick Ton