DALFSEN – In de eerste helft van de 20e eeuw verdwenen Oehoes, met name door vervolging, uit grote delen van Europa. Betere bescherming en succesvolle herintroductie, ondermeer in de Eifel, leidden tot een keerpunt in Duitsland. In het kielzog daarvan koloniseerde de Oehoe vanaf de jaren zeventig Luxemburg, Wallonie en Nederland.

Volwassen Oehoes zijn honkvast, jonge exemplaren trekken in september weg en verplaatsen zich tot 150 km.

Vroeger werden de Oehoes gebruikt bij de jacht op kraaien en roofvogels. De uil werd hiertoe aan een paal geketend. Door het spektakel dat de Oehoe daarbij maakte, werden kraaien en roofvogels naderbij gelokt en vormden zo een gemakkelijke prooi voor jagers die zich dichtbij schuil hielden in een zogenaamde “kraaienhut”.

De Oehoe wordt door zijn indrukwekkende voorkomen, de fel oranje ogen en opvallende oorpluimen met recht Grote Hertog genoemd, een adelijke titel die is afgeleid van z’n Franse naam.

Ook in onze regio broeden Oehoes, dus opletten, een ontmoeting in onze gemeente is niet uitgesloten.

(foto Arjan de Haan, Oehoe werkgroep Nederland)

Inzending Jos Scholten