LEMELERVELD – In de bebouwde wereld van ons dorp te wonen, nee veur Jaap en Alie toch helemaole niks, nee met al det hen en weer gepraot daor bliekt toch gin slim groot i.q. veur neudig te wêên, met al det geneul. Met nie vòlle luu um heur hen vuuln ze zich bar gelukkig, daor in in de buurte van de “ olde Posthoorn ” Hun gedoe had`n ze op naam e’kreegn van Jaap’s olde luu die jaoren lang uut keek’n naor erfopvolging onder eigen familienaam um het spul nog lange te kun’n voortzetten.

De jonge luu stön goed bekend, zunig ja as wat op hun gezin en beide kinder dat hier in de streek graag e zien wön-.
Geen overbodige luxe binnen maar ook niet buiten, um te laten zien hoe het hun in alle eenvoud veur de wind ging. Gezegend, jao dat vule wie ons, det kump nie maar zo uut de lucht valn maar kump zeker veur ons van baom. Een auto in de schure, maar vake toch wön de fietsen van stal e haald, ok al vanwege eigen overtuiging um – Gods schepping geen geweld aan te mogen doen.- Eenvoudig leven zonder franje, zich afhankelijk weten, dankbaar aan de Aanwezige in hun bestaan.
Va en moe van weerskanten al lang uut de tied e kom maar toch hun foto een ereplaats op de schoorsteenmantel. Als met een glimlach het dagelijkse gedoe van hun kinders volgend. Verjaardagen van beider ouders werden niet vergeten, hun rustplaats met veel dankbaarheid van bloemen voorzien en in stilte “ Va en Moe bedankt voor alles.

Op deze late mistige namiddag voor de kerstnachtdienst werd ook getrouw een kerstbloemstuk gebracht naar graven hun beide ouders. Nooit zouden ze in deze tijd verstek laten gaan al wilden ze hun ouders deelgenoot laten zijn van deze adventstijd.
Echter bij dit bezoek aan het kerkhof deze middag zal lang in hun geheugen gegrift blijven. Twee vrouwelijke bezoeksters al” ver op weg naar de horizon” hun emotievol gesprek met veel echo’s hoorbaar over de vredige dodenakker. Een gedenkwaardige adventsgroet voor hun geliefden, al waren ze hier nog in het tweeduuster fysiek aanwezig. – Jao noe stao wie hier bie oonze keerls, maar asse…asse wie het beléem macht dan komme wie dr´ok een keer bie te ling of wie wilt of nie,…. laote wie daor goed bie stille staon. Toch gebeurde op deze kerstavond iets dat beider levens in deze donkere kerstnacht tekende. Alie vertrouwd geraakt met zeer heftige emoties van haar echtgenoot met soms niet meer in de hand te houden hevige gevoelens;
December- een maand van bezinning- passend bij hun aard, een stille wereld gehuld in dichte mist over het aloude boerenland.
Maar toch iets onnoembaar, niets met wat dan ook te bevatten, ja uitzien naar het grote geheim. Het oude verhaal verteld in de eveneens niet meer zo jonge, maar toch o zo sfeervolle dorpskerk. Ergens in de tijd , het zou ook nu gebeurd kunnen zijn, een jong stel op weg naar de roets van hun voorouders en- gedwongen – zich aldaar belastingplichtig te laten registreren. Deze kerstnachtdienst, zoals gewoonlijk door velen bijgewoond gezien het grote aantal rijwielen rond de oude dorpskerk. Vele, niet zo getrouwe kerkgangers met glimmende bolides -om toch gezien te worden- die toch ook willen delen “ in mensen een welbehagen”. In opgetuigde brikken, met eigenaren in hun allerbeste zwart en echtgenote’s die er niet voor onder willen doen, op weg naar het Kind bij het vee in een voerbak. Paarden met glimmendehoofdstelbellen in cadans hoorbaar, de happy view op weg naar het- Kind- van Betlehem. Niet onhoorbaar zal het echtpaar in hun allerbeste gaderobe uitrusting duidelijk blijk geven van hun aanwezig zijn. Eerbiedig nemen ze plaats op de voorste bank om het Kind in stro en doeken te begroeten. Bij gelegenheden als deze werd door het gewone volk het – Godshuis – in eenvoud per fiets bezocht, kreeg de tabakspruim tijdens de dienst een veilige plek onder het zadel. Na het lange stilzwijgen op de terugweg verbrak Jaap de stilte tussen hun beiden. – Nergens een plek veur die jongeluu, terwijl det magie een kind mut krien’g en wat veur Kind? Hoe druk’n den doomnè het ok al weer zo mooi uut ….o ja. As det Christuskind an de veurdeure ofjach geem wön um er nergens een plek is “dan kum`t daor wel achterumme um geboorn te wön- in een stal of nog erger in een smerig en donker schaopenschot. Jao waor ok minder allooi van de straote de kolde nacht deurbrengt. Wil ie wel gleum Alie, de proeme tabak smaakt mie al niet meer, deur al oons ongeleuf en ondankbaarheid umdet bie ons vaak ok gin plaats is onder de pan’n .
Hellig maak ik mie, datte wie veur e’hooln wön oons huus lös mut haoln veur het Kind, maar zelf holt ze de gedien en de deure stief dichte. Alie totaal vervaldereerd door deze toch plotse ontboezeming van haar man; Jaap luuster…laote wie ofstappen, buten in`t in’t duuster kunne wie onder vier oog’n völle better praoten as in huus. Vliegende ganzen ku’j in donker met hun gegak ok better heurn as aoverdag, was het antwoord van zien vrouw. Mut ie is goed nao mie luustern Jaap, ik begriepe die emoties van oe, ie bint ja helemaol op’n biester. En ie zegt wel dat oe den tabaksproeme die’j onder het fietszadel e’stopt hebt, oe niet meer smaakt!!! Dit wil ik oe wel zeng’n ,,..…heb ie wel deur det het ok oe eigen fietse nie is die ie zomaar gedachtenloos met e nöm hebt bie onze kerke……

i.o Hitorishe Werkroep Lemelerveld
December 2023
Goede feestdagen
H.Huisman