DALFSEN – Woensdag gehaktdag. Het was woensdag 20 december 2023, één van de typische donkere dagen voor kerst. Terwijl het KNMI de gele vlag hees voor de opkomst zijnde storm Pia, betraden 10 onverschrokken meiden in groenzwart gevechtstenue de drassige velden van FC Dalfsen.
Meiden met een missie, dat werd tijdens de fanatieke warming up al meteen duidelijk. Terwijl de jongens van FC Ommen vol bravoure het vijandelijke veld betraden en zich lieten ontvallen “dit meidenclubje wel even met 10-0 de zak te geven”, moeten er jongens geweest zijn bij wie de twijfel er toen al insloop. Althans, zo speelden ze wel. Vanaf het eerste fluitsignaal van de speciaal voor deze kampioenswedstrijd in feestelijk paars gestoken scheidsrechter, bleef het stil aan Ommen zijde. Ze kwamen er niet aan te pas. Waren telkens een stap te laat. En kwamen niet van hun eigen helft. Het hing meteen in de lucht en het publiek hoefde dan ook niet lang te wachten op de 1-0 van Dalfsen.
Als er nog een jongen dacht dat dit een makkie zou worden dan wist hij nu wel beter. Het publiek ging als een natte klamme lap achter de meiden staan. Dat zou de moraal wel breken. Maar het moet de jongens uit het Oosten worden meegegeven, efficiënt zijn ze wel. Een keer over de middenlijn en het was meteen raak, 1-1. Niet verdiend, maar de meiden hadden er mee te dealen. En dat kostte naast fysieke ook veel mentale kracht, zeker toen de 2-1 ondanks het betere spel van de meiden, door de jongens snel beantwoord werd met een afgetekende 2-2. De spanning in het publiek nam toe. Het droop ervan af, zou je kunnen zeggen. Het zou toch niet weer… De leiders Irma en Ula echter, reageerden zoals we van ze gewend zijn: onverschrokken, vasthoudend aan het eigen strijdplan, met volle geloof in het eigen kunnen. “Kom op meiden! Het gaat goed! Ga zo door! We kunnen winnen vanavond. Deze is van jullie!” En dat vertrouwen geeft energie. Mara haar blessure was genezen alsof het hemelwater uit Lourdes neerviel. Shona groeide letterlijk 10 centimeter. “Ja het was koud.
Ja mijn moeders sokken zijn nat, maar dat is nog geen excuus om er niet 2 in te schieten vanavond.” En zo geschiedde. 4-2. De jongens van Ommen zaten op dat moment alweer met hun hoofd achter hun PlayStation. De fanboys van FC Dalfsen namen het vanaf dat moment van hun over. Ja, er kwam nog een 5-2. En een 6-2 maar dat was puur voor het publiek. Als bedankje voor alle spanning en soms ook stress die zij de afgelopen competitieweken mee hadden gedragen. Dat mocht nu wel worden terugbetaald. En wellicht droeg het zo ook nog wel bij aan de kans op een kampioensfeest groter dan Raalte die dit de week ervoor al erg voorbarig gevierd had… bij de MacDonalds. Het laatste fluitsignaal van tevens startsein voor luid samenzang: “Wat zijn wij? Kampioenen!”. Het nemen van penalties, zo voelde ook Ommen aan, voegde niets meer toe aan deze epische overwinning. Na Aletta Jacobs en de Dolle Mina’s hadden de meiden van MO-12-1 de vrouwenemancipatie een grote dienst bewezen. Het moment dat vrouwen meer betaald krijgen dan mannen in het betaalde voetbal kwam opeens lichtjaren dichterbij. Niet toevallig rolde, geïnspireerd door de strijdlust van de Dalfsense amazones, het Ajax van Danique Noordman diezelfde avond Bayern München op. Soms voel je aan alles: “Hier wordt geschiedenis geschreven. Ik was erbij!”. Deze verder troosteloze woensdag in december was zo’n dag. De meiden wisten het, het publiek voelde het en ook de rest van Nederland zal een rimpeling hebben gevoeld hiervan. Jet, Floor, Norah, Mara, Klaudia, Zoë, Shona, Maithe, Lieke, Naomi, Faith, Dewi, Irma en Ula… onthoud die namen!