LEMELERVELD – Un kerl hef un lappe grond waore aait gruunte hef staon. Noe as de winter vort is mos de grond weer klaore maakt wurn um dur dan weer gruunte in te potten.

Hij hatter a un dikke laoge peerestront oppebracht. Hij had un hulpe, want zelf isse a veuls te old um det allemaol nog zelf te kun doen. De hulpe bekek de lage stront en zei detter veuls te veulle op lag. Asse det ondermos spitn dan mosse wel bienao un halve meter diepe graamn um utter duronder te kriegn. Dan zolt gien graamn meer ween mar begraam. En um ut zo diepe te mutten ummespitn daor hadde gin zak zinne an en hij steln veur um dan mar een tuunfrees te regeln, dan krege later ok gien gezeur det ut niet goed is ummespit. Dan zolt kun detter in de stront egreepn wurt biet potten van de gruunteplanties. Ai echter gruunte gaot zeien hei daor gin last van. Ai goeie gruunte wult hem, muj zurgn detter gien gebrek is an genog bemesting. Mar teveule is niet neudig. Det is allenig niet zo fijn veur de spitter. As die spitter ant moppern giet over de dikke laoge mest, det wuj ok liever nie. Hij mut wel weer wuln komn um te helpn. Ie mun dur al met al un bonke veur over hem um de gruunte durin te kriegn.

De auteur Ton.