DALSEN – Het is nog gien meert ( dialect moand), maar deur de recente ontwikkelingen van de afgeloop’n week’n, is het best weh tied um eens te kieken hoe as democratie in Nederland werkt.
En volgens mie is det as volgt:
Twee keals, Bernard en Willem, loat wi-j ze veur het gemak vanaf hier B & W nuum’m, goat samen met Dirk, noar het huus van Henk. Ze wilt namelijk Henk ophaal’n um Henk een biefstuk, die an doatum is en dus neudig op mut, an te bieden in het restaurant wat van B & W is, alleen is die biefstuk nog een verrassing veur Henk.
Henk dut de deure los en ze verteld hem det ze hem komt ophaal’n . Mar Henk zegt, “ik heb net precies het etten op, ik heb helemoal gien zin um weg te goan!”. Doch B & W bint niet te vermurwen en zeggen: “Henk, ie mut metkommen”, “wi-j hebt namelijk 2 mooie speciale borden in oons restaurant, die wilt wi-j oe eens laoten zien”. “Het ene bord hebben wi-j al joaren in de kast stoan, mar is eigenlijk net iets te klein en te oald”. “Tevens hef det bord mangs last van ‘piping’, woardeur bie koald weer, de jus der uut kan lekk’n. Mar, het goede ni-js is det wi-j net gisteren een ni-j bord hebt e’kocht”. “Dit bord is veulle groter en doar legge wi-j een mooie gebakken biefstuk op”. “Die biefstuk mut namelijk neudig op, want anders wordt de biefstuk te oald en mut wi-j um weggooi’n, det is zunde niet dan?”.
“Ok, doar heb ie geliek an, det is ok zunde”, zegt Henk met een hele grote zucht en giet dan tegensputterend en schoorvoetend toch mar mee.
Bie het restaurant angekomm’n, kriegt ze alle vier alvast een cola veur de dorst en Dirk die de kok van het restaurant is, giet an het werk um de biefstuk te bakken. Hi-j legt um op het ni-je grote bord, dat B & W net gisteren veur hun restaurant e’kocht hadd’n en zet hem Henk veur. “Nou, eet smakelijk Henk”, zegt B & W. “Mar, die is toch niet veur mie?” “Ik wil helemoal gien biefstuk” zegt Henk. “Woarum niet??” vroagt B&W tegeliek. “Asse oe vanbinn’n te rood is, kan ik Dirk wel effen vroagen um hem nog effen wat langer te bakken tut ‘well done’.
“Nee, det wil ik helemoal niet”, zegt Henk, “ie oavervalt mie hier heel erg mee, snapt jullie dat niet!” “Henkt, wi-j hebt doar alle begrip veur, mar helaas niet veulle tied, die biefstuk is an doatum en mut neudig op”. “Mar wi-j weet het goed e’maakt: wij geeft oe precies 7 seconden um oons uut te leggen, woarum ie die biefstuk niet wilt”. “Doarnoa goat wi-j drieën: dus B & W en Dirk stemmen, um te kieken of ie die biefstuk wel of niet mut opeet’n”.
“Mar ik bin vegetarisch”, zegt Henk, “ik eet nooit vlees en al zeker gien biefstuk! “Det kan wel wezen Henk, mar ie hebt, noa det wi-j gestemd hebben, zeker vief tut zeven minuten de tied um die biefstuk op te ett’n”. “En der is zelfs kaans det wi-j doar 10 minuten van maken kunt”.
“Dus, wi-j goat noe stemmen of ie die biefstuk mut opeet’n”. “Wie is der op tegen?”.
“Ik dacht der eerst anders oaver, mar ik bin der toch op teeg’n”, zegt Dirk. “Wi-j kunt Henk die blijkbaar vegetarisch is niet zomar een biefstuk loaten opeet’n”.
“Ik bin veur”zegt Bernard. “Ik ok” zegt Willem. “Det is dan dus 2 stemmen veur en een stem teeg’n”. Det betekend det wi-j heel democratisch hebt besloot’n det ie die biefstuk wel mut opeet’n Henk”. Wi-j snapt best det dit veur oe as vegetarier beslist niet makkelijk is en wi-j leeft erg met oe mee”.
“Heb ik doar zelf niks oaver te vertellen, det ik gien biefstuk wil ett’n? vroagt Henk. “Nee Henk, wi-j hebt toch net democratisch besloten, det ie die biefstuk op mut ett’n, doe dus niet zo muuilijk!” “Mar um oe een beetie tegemoet te koom’n, mag ie zelf in de bestekbak kiek’n, of ie een groot of klein mes wilt gbruuk’n en met welk soort vorkie ie wilt ett’n”.
“Ik snap heel goed det die biefstuk op mut en ik bin absoluut teeg’n verspilling, mar kun ie die biefstuk niet op det andere kleine bord leggen, det dan heel misschien af en toe iets jus kan lekken leggen en det iemand aanders hem opeet?”
“Nee helaas Henk, wi-j het det aandere bord nog eens goed bekeken, mar is niet geschikt”. “Het ni-je grote bord hef veul meer ruumte veur disse biefstuk en ie goat die opett’n”.
“Is der dan geen enkele manier det ik der onderuut kan komm’n?” vroagt Henk een bettie zenuwachtig.
“Nou, noe ie het zegt: der kump zometeen nog een controle van de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit, um te kiek’n of wi-j niet teveulle bubbels in de cola hebt”. “As det wel zo is, mut hier de tent een poossie dicht en hoef ie dus die biefstuk ok niet op te ett’n”. “Mar wi-j denkt det de cola, die wi-j hier inschenkt, precies genog koolzuur hef, want die prefabriceerd oonze leverancier vanteveuren zelf van water met wat prik en cola extract”…
Kent jullie ok zo’n situatie?
Gegroet,
Hendrik van de Steege