DALFSEN – Albert Busker was tot zijn 77ste reisleider in het buitenland. Welke plekken heeft hij allemaal gezien? Nadat hij van zijn werk te horen kreeg dat het tijd was om van zijn pensioen te genieten, liet Albert het daar niet bij zitten. Zijn handen jeukten om bezig te blijven, en hij werd vakantieleider voor groepen in het buitenland.

Albert groeide op in Nieuw-Weerdinge, zijn vrouw in Ter Apel. Hij verhuisde naar Dalfsen voor een baan in het onderwijs. “Ik begon als onderwijzer, daarna als leraar en uiteindelijk als schooldirecteur. Ik was directeur van een huishoudschool aan de Ruitenborghstraat hier in Dalfsen. Toen we van 80 naar 240 leerlingen gingen, kreeg ik het advies om lekker van mijn pensioen te genieten, maar dat was niks voor mij. Ik begon toen als vrachtwagenchauffeur en reisleider. Als vrachtwagenchauffeur ben ik door heel Europa geweest: België, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Hongarije.”

Voor Albert is stilzitten geen optie. “Ik ben niet iemand die stil kan zitten. Ik pakte alles op wat mij aangeboden werd, als het mij tenminste aanstond.”

De reizen die Albert maakte als reisleider, waren in het begin nog niet zo ver weg, maar dat veranderde snel. “Mijn eerste reis begon in België. Achteraf vroeg de reismaatschappij of ik nog een reis wilde doen, naar Zwitserland. Daarna volgde Oostenrijk, en vervolgens kreeg ik een reis aangeboden naar Tunesië. Vijf weken in Tunesië, gevolgd door een vakantie in Zuid-Afrika.” De reizen gingen verder naar Israël, Canada, India, Nepal, maar voor Albert is er één land dat hem het meest is bijgebleven: “Nieuw-Zeeland. Daar ben ik vier keer geweest, en het beviel heel goed.”

“Wanneer gaan we uit de stad?”

Albert had meestal boeren als toeristen onder zijn hoede. “Die hadden vaak hun boerderij verkocht, hadden geld te besteden en kozen dan een mooie reis uit. Die kreeg ik dan onder mijn begeleiding. Nee, die keken niet op van een tientje. Die mensen interesseerden zich alleen voor het open veld, niks van de steden. We waren eens in New York en na anderhalve dag vroeg iemand: ‘Gaan we de stad nog niet uit?’ Toen we van New York naar Washington gingen, kreeg ik precies dezelfde vraag.”

“Rusland is niks aan,” zegt Albert zelfverzekerd. “Dat was puur armoede, het was nog tijdens de Sovjet-Unie. Alles was heel streng, je hoefde niks bijzonders te doen om problemen te krijgen. Overigens ben ik daar ook bestolen. Ik kwam ’s avonds terug op mijn kamer en vroeg aan mijn vrouw: ‘Heb je aan mijn koffer gezeten?’ ‘Nee,’ zei ze, ‘wat dan?’ En toen zag ik dat die opengebroken was. Gelukkig waren mijn visa en paspoort niet meegenomen.”

Las Vegas

“Een van de mooiste plekken die ik heb bezocht, is Las Vegas. Ik ben daar vier keer geweest — je weet niet wat je ziet. Midden in de woestijn, en dan al die lichten en lantaarnpalen die schijnen, ontzettend mooi.”

Voor Albert en zijn vrouw staat er nog een mooie vakantie op de planning: het koppel bezoekt binnenkort de westkust van Duitsland.

Albert toont ons dat het nooit te laat is om maatschappelijk betrokken te zijn, ook tijdens je pensioen. Zo organiseert hij ook kaartavonden. Vroeger zette hij veel auto sterritten uit. Een veel bewogen man dus. We danken Albert hartelijk voor het leuke gesprek voor DalfsenNet en voor de heerlijke kop koffie.

(Albert is wel vaker op Dalfsennet verschenen, nog niet zo lang geleden samen met zijn Aly )

Art de Ruiter, journalist DalfsenNet.nl