NEDERLAND – Ook deze zomer konden Doetinchemse filmliefhebbers in de laatste week van de schoolvakantie weer genieten van het Buitenfilm Festival.
Op drie bijzondere locaties in de open lucht werden evenzoveel bijzondere films vertoond. Elke avond trotseerden zo’n 400 filmliefhebbers het wisselvallige weer en kwamen, voorzien van klapstoel en deken, naar de gratis vertoningen. Met Nata per Te, En Fanfare en Emilia Peréz had het Amphion Filmhuis drie verrassende, spraakmakende films uit 2024 geselecteerd, die de vele kijkers, onder wie een enkele hond, niet onberoerd lieten. Een terugblik op de drie avonden van het Buitenfilm Festival 2025.
Italiaans drama bij Grandcafé Hendrixen: Nata per Te
Op 27 augustus werd het Buitenfilm Festival 2025 geopend bij Grandcafé Hendrixen, met de vertoning van Nata per Te (Geboren voor jou). Een half uur voor de start van de vertoning (21.30 uur) stroomde het Joop Sarsplein al helemaal vol, waarbij opviel dat de honderden filmfans allemaal voorzien waren van een comfortabele tuinstoel, klapstoel of campingzitje.
De film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, behandelt de strijd die de alleenstaande, homoseksuele Luca (vertolkt door Pierluigi Gigante) moet voeren om een adoptiekind te mogen opvoeden. Getrouwde, heteroseksuele stellen hebben in Italië namelijk altijd voorrang bij adoptie. Aangezien het homohuwelijk er niet bestaat, lijkt het voor Luca een hopeloze zaak om zijn wens te zien uitkomen. Totdat Alba, een baby met het syndroom van Down, door 30 traditionele gezinnen wordt afgewezen. Luca ziet een kans en krijgt na lang volhouden een maand tijdelijke pleegzorg over Alba. Zijn zaak haalt de kranten, en met behulp van een advocate wordt hij de eerste alleenstaande man die een zaak aanspant om een adoptie mogelijk te maken.
Het Italiaanse drama van Fabio Mollo oogstte veel bijval, omdat het ondanks het onderliggende drama toch voldoende humor bracht. Daardoor kon de verfilming zelfs als een feelgood movie worden beleefd. Het verhaal werd wel gelardeerd met enkele flinke kolenschoppen Italiaans sentiment, wat voor sommigen misschien net wat te veel was. In elk geval een film waar nog lang over werd nagepraat.
En Fanfare: einde zorgt voor ontroering
Het Buitenfilm Festival in Doetinchem is het enige festival in Nederland waarbij elke dag wordt opgebouwd, afgebroken én naar een nieuwe locatie wordt verhuisd. Gelukkig waren er weer vele vrijwilligers om deze klus te klaren. Op de tweede dag konden de filmliefhebbers daardoor terecht op het grasveld van het Houtcamp College, voor de vertoning van En Fanfare.
Deze Franse productie groeide vorig jaar uit tot de publieksfavoriet op het filmfestival van Cannes. De vierde film van Emmanuel Courcol vertelt het verhaal van Thibaut, een succesvolle dirigent die aan leukemie blijkt te lijden en zo snel mogelijk een beenmergtransplantatie moet ondergaan om te overleven. Na enig onderzoek naar een donor blijkt dat Thibault een adoptiekind is, en dat er ergens een tweelingbroer van hem moet rondlopen. Na een uitgebreide speurtocht weet hij zijn broer te vinden, maar blijkt het verschil tussen beiden enorm. Waar Thibault een erudiete intellectueel is die zich in de hogere kringen ophoudt, blijkt zijn onverschillige broer Jimmy (Pierre Lottin) een kantinebeheerder die het grootste deel van zijn salaris in de kroeg uitgeeft. De verschillen zitten een onderlinge band flink in de weg, totdat blijkt dat beiden een voorliefde hebben voor muziek. Ondanks de verschillen weet de muziek hen uiteindelijk samen te brengen. Voorzien van een zakje chips, glaasje wijn of andere versnapering bleek het publiek En Fanfare prima te waarderen. Hoewel het verhaal weinig verrassingen kende, bleek de mooie ontknoping weinigen onberoerd te laten.
Musicalspektakel Emilia Pérez sluit het festival spetterend af
Als afsluiter werd op 29 augustus de film Emilia Pérez vertoond bij De Bleek, een film waar met spanning naar uit werd gekeken. Vorig jaar sleepte de mix van musical, misdaad en drama liefst zeven Césars in de wacht en ontving de film twaalf Oscar-nominaties; een record voor een niet-Amerikaanse film. Het blijft in zekere zin een gok – zoals bij casino online – welke films uiteindelijk worden beloond. Voor Emilia Pérez leverden de hoge verwachtingen uiteindelijk slechts twee Oscars op: voor vrouwelijke bijrol (Zoë Saldaña) en voor de beste muziek.
Regisseur Jacques Audiard, die eerder al naam maakte met Un Prophète en Sister Brothers, pakte dit keer verrassend uit met een over-the-top musical met een hoog campgehalte. Hoofdpersoon Manitas, de Mexicaanse leider van een drugkartel, zet daarin zijn eigen dood in scène om in het geheim een geslachtsverandering te ondergaan. Een bijzonder gewaagde aanpak van de regisseur, die echter wonderwel goed uitpakte. In tegenstelling tot bijvoorbeeld En Fanfare was deze film bijzonder verrassend. De muzikale nummers in de film kenden wel een enorm kwaliteitsverschil, variërend van meeslepend tot zo nu en dan tenenkrommend. De reacties waren dan ook verdeeld, maar in elk geval een film die intrigeerde en niemand onberoerd liet. En zo kon de organisatie van het festival terugkijken op een bijzonder geslaagde editie.