REGIO  – (Toegezonden door Harrie Kiekebosch) Succesvolle excursie van De Groene Karavaan en Dwars door Salland over de bulten van Beerze. Wandelen, uitleg over de omgeving krijgen, elkaar ontmoeten en natuur ervaren: de wandelexcursie van Groen en Karavaan en Dwars door Salland vinkt alle doelen af op de eerste lentedag in 2026. De eerste gezamenlijke wandelexcursie startte bij het landgoed Beerzerpoort.

Arend Spijker is vandaag de excursieleider. Hij noemt zichzelf emeritus Boswachter nu hij na 40 jaar boswachter zijn met pensioen is. “Ik was al boswachter voor ik boswachter werd en ik ben nog steeds boswachter nu ik geen boswachter meer is. Want boswachter ben je voor je leven.”

Natuur voor Elkaar is de beweging die mens en natuur verbindt. Met ‘De Groene Karavaan’ doorkruist ze al een aantal jaren de provincie. De stichting Dwars door Salland maakt wandelingen in het gewest Salland (dus ook in het Vechtdal) die je met GPX kunt lopen.

Arend nam de deelnemers mee op een van de routes van Dwars door Salland, wat leidde tot extra informatie over de wandeling, de geschiedenis van de omgeving en daarbij deelde hij zijn vele kennis over de prachtige natuur. Zo wordt wandelen nóg leuker. Naast dat het een sportieve activiteit is, zie je veel meer om je heen, verkrijg je nieuwe kennis van de natuur en in excursieverband kom je makkelijk nieuwe mensen tegen omdat een gesprekje onder het wandelen makkelijk tot stand komt.

De wandelexcursie ging over landgoed de Beerzerpoort, met haar kamduinen die er neergelegd zijn in de ijstijd van het Saalien, zo’n 200.000 jaar geleden. Vanuit het noorden schoof het ijs tot halverwege wat nu Nederland is. Over de IJssel leverde dat de Veluwe op. Wij hebben er de Sallandse Heuvelrug aan te danken, en dus ook de bulten bij Beerze. Dankzij een doorbraak in het kamduin is hier een toegang ontstaan naar het esdorp Beerze
Als je alleen dat al weet, is een wandeling gelijk een stuk mooier. Dwars door Salland legde de wandeling ook over woestijnachtige stukken die optrekken tot tegen de kamduinen aan. Fijnzand dat voor het ijs is uitgeschoven, wist Arend Spijker te vertellen. Die vlaktes waren vroeger nog veel groter, maar landheren plantten er in de vorige eeuw bomen voor de handel.

Maximiliaan Robert baron Bentinck tot Buckhorst en daarna jonkheer Röell waren eerder de landgoedeigenaren en ook van Huize Beerze. Die gebruikten het vanuit het westen van ons land als hun ‘buiten’. Vastgoed gaf je status en status gaf je recht tot deelname aan het landsbestuur. Dat ze zelf bepaalden waar bomen aangeplant werden, kun je zien aan de keuze van de lanen, die vormen vanuit ‘de woonkamer’ vaak lange zichtlijnen over het land. In het geval van de Bentincks onder andere een zichtlijn richting het spoor Almelo-Ommen, dat in die tijd op verzoek van de adellijke familie een stationnetje kreeg, precies aan het einde van die zichtlijn. Een stationnetje waar de trein ook stopte als de koninklijke familie op bezoek kwam. Het landgoed in nu eigendom van Landschap Overijssel en huize Beerze is in particulier bezit.

Arend Spijker had zich goed voorbereid op de wandelexcursie. Hij had de dag van te voren al een fazant gespot die door een roofdier was opgepeuzeld. Als rechercheurs ontleedden de deelnemers de toedracht. Vermoedelijk was de fazant aangereden door een trein en door een kleine marterachtige opgepakt en meegesleept. Bewijs daar voor: er was geknaagd aan een botje, dat kan dus geen roofvogel zijn. Een fazant kan wegvliegen voor een ander roofdier, dus was hij vermoedelijk al dood. Onder het hek langs het spoor vonden de deelnemers fazantveren. En aan de veren her en der te zien was het dier steeds in kleine etappes versleept. Dus geen grotere vos, maar een kleinere rover. Een marter, stelde Spijker met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast omdat er gedraaide keuteltjes rondom the crime scene lagen: van een marter, diens keutels komen gedraaid de darmen uit vanwege de vele muizenhaartjes die er ook in zitten.

Marterpoepjes verraden trouwens veel meer. Het is voor de soort onderling meteen communicatie: dit is mijn territorium; ik ben vruchtbaar; maak dat je wegkomt…

En dassen verraden zichzelf ook: door de bodem om te wroeten kort langs het wandelpad. De wandeling ging ook nog eens langs bomkrater van de Tweede Wereldoorlog en vertoonde menselijk ingrijpen om de adder een groter leefgebied te geven. En nog zoveel meer. Een wandeling van amper vijf kilometer nam maar liefst drie uur in beslag.

Als het aan Dwars door Salland ligt, krijgen vele wandelingen op dwarsdoorsalland.nl van dit soort excursies en worden er reisverhalen van gemaakt, zodat wandelen een nog groter plezier wordt. Als je zin hebt daaraan mee te werken: info@dwarsdoorsalland.nl