LEMELERVELD – Vanavond zagen we Anton Viskaal op een stoeltje langs de kant van de baan zitten tijdens het ringsteken. Dat viel op, want Anton hoort eigenlijk op de kar te zitten, achter zijn paard. Al jarenlang is hij een vertrouwd gezicht tijdens het evenement.

“Anton, doe je dit jaar niet mee?”

“Nee,” antwoordt hij. “Mijn paard is overleden.”

“Meen je dat? Wanneer dan?”

“Nog maar een dag of tien geleden.”

Anton vertelt zichtbaar aangeslagen wat er is gebeurd. “Ik maakte een buitenrit, zoals ik wel vaker deed. Bij de bocht ter hoogte van De Olde Bakker, ook wel de Witte Gans genoemd, zakte mijn paard ineens in elkaar en viel dood neer voor de wagen. Een verschrikkelijk gezicht, zeker omdat ik ook nog kinderen op de wagen had. Het gebeurde zomaar, van het ene op het andere moment.”

Dat het nieuws nog niet eerder naar buiten was gekomen, verbaast hem wel een beetje. “Jullie zijn normaal altijd zo snel met het nieuws,” van Dalfsenet zegt hij. Maar als niemand het weet, valt er natuurlijk ook niets te melden.

Hoewel het verlies hem nog duidelijk raakt, kijkt Anton ook alweer vooruit. “Ik wil graag weer een ander paard. Ik kan echt niet zonder. Maar dan wel een wat ouder en rustig paard. Ik ben inmiddels 83 jaar en dan moet ik geen wild ding meer hebben.”

Zijn vorige paard had juist een heel ander karakter. Het was vurig, vol temperament en een indrukwekkend groot dier. Toch genoten Anton en zijn paard samen van talloze ritten.

Wie Anton kent, weet dat hij het liefst rondreed met een wagen vol gezellige passagiers. En als daar een paar jonge dames bij waren, vond hij dat natuurlijk helemaal niet erg. “Daar blijf je zelf ook jong bij,” lacht hij.

Anton, veel sterkte met het verwerken van het verlies van je trouwe kameraad. We hopen dat je snel een rustig en betrouwbaar paard vindt dat bij je past. En dan zien we je ongetwijfeld weer verschijnen tijdens een rit door Lemelerveld en het Dalfser Sterrebos– misschien wel weer met een wagen vol vrolijke jonge meiden. (deerns)

Op de foto’s staat het vurige paard waarmee Anton jarenlang zoveel mooie ritten maakte. Een dier dat helaas niet meer onder ons is. Ook een foto van de kruising waar het gebeurde op de Heinoseweg.