DALFSEN – Vanmiddag deed deze jonge visser een poging om met zijn fiets vanaf de Vechtwal, dwars door het hoge gras, weer richting de Poppenallee te komen. Aan zijn stuur hingen een emmer en een hengel. Dat kon maar één ding betekenen: hij was aan het vissen geweest.

“Heb je nog wat gevangen?” vroeg ik.

“Ja hoor,” antwoordde hij, “hele kleintjes.”

Ik keek in de emmer, maar zag niets, (ja zijn mobieltje)

“Ja,” zei hij lachend, “ik heb ze alweer teruggezet.”

“Om ze eerst groter te laten groeien en ze later weer te vangen?”

“Precies!”

Volgens Huub was er aan de Vecht niet zoveel te vangen. “Maar aan de andere kant van de Poppenallee, waar het water richting de Emmertochtsloot stroomt, krioelt het van de kleine visjes.”

Toen hij weer op zijn fiets stapte, vroeg ik of hij naar huis ging.

“Ja,” zei hij. “Ik ben mijn vishaakje verloren in het gras op de wal. Ik kan het nergens meer vinden. En zonder haakje vang ik natuurlijk geen vis.”

Ik vroeg of hij hier op vakantie was.

“Nee hoor, ik woon gewoon in Dalfsen.”

“En hoe heet je?”

“Huub.”

Ik wel eerst even Huub gevraagd of hij wel op de foto’s mocht en of zijn ouders dat ook goed zouden vinden. Lijkt met leuk zegt hij.

Hij vertelde erbij: “Je kent mijn ouders wel van de campercamping aan de Ruitenborgh.”

“Ja,” zei ik, “die ken ik inderdaad. Daar ben ik al een paar keer geweest.”

“Doe je ouders de groeten,” zei ik. “En vanavond wel even op DalfsenNet kijken.”

“Ja, dat doe ik zeker!” antwoordde Huub enthousiast.