HOONHORST – LENTHE – Eindelijk zie ik je weer. De deur stond uitnodigend open, dus ik dacht: ik loop even naar binnen om te kijken hoe het met Jan Veldhuis aan de Koelmanstraat is. Maar Jan zat lekker buiten onder de luifel. Net een telefoongesprek afgerond over de trekker die hij had verkocht. Want hobbymatig verkoop ik af en toe eens een trekker of iets dergelijks.

“Mooi dat ik je zie,” zegt Jan. “Ik heb al geprobeerd je telefoonnummer te achterhalen, maar dat lukte mij niet.”

“Hoezo dan?” vraag ik.

“Nou,” zegt Jan, “ik word zo ontzettend blij van alles wat jullie op DalfsenNet plaatsen. Elke dag kijk ik even wat er weer gebeurd is. Daarom wil ik jullie graag een mooi bedrag schenken.”

Tja… daar word je toch wel even stil van. Dat overkomt ons niet vaak. Eigenlijk bijna nooit.

Eén keer eerder maakten we zoiets mee. Iemand die ernstig ziek was, had de notaris opdracht gegeven om na zijn overlijden ook een mooi bedrag aan Stichting DalfsenNet na te laten. Hij vertelde dat hij in zijn laatste maanden ontzettend had genoten van alle berichten en foto’s op DalfsenNet. Dat deed ons destijds veel.

“Jan,” zeg ik, “dat hoeft toch helemaal niet. Wij zijn allemaal vrijwilligers en doen dit omdat we het leuk vinden. Het is een hobby die een beetje uit de hand is gelopen.”

“Nee,” zegt Jan beslist. “Dit is gewoon waardering. Dat mag ook wel eens gezegd worden.”

Hij vertelt dat zijn zus in Genemuiden woont. Ze is hier geboren en leest ook iedere dag DalfsenNet. “Die staat ermee op en gaat ermee naar bed,” lacht Jan. (Nou… dan moeten we wel oppassen wat we erop zetten.)

Volgens Jan hoor je het overal. “Iedereen heeft het erover. In de krant lees ik vaak nieuws dat ik al op televisie heb gezien. Op DalfsenNet lees ik wat er hier gebeurt. Dat vind ik prachtig.”

Dat zijn natuurlijk mooie woorden. Daar doen we het uiteindelijk ook voor. Blijkbaar kunnen we met onze berichten en foto’s heel veel mensen een plezier doen. Mooier compliment kun je als vrijwilliger eigenlijk niet krijgen.

“Blijf nog even zitten,” zegt Jan. “De koffie staat klaar.”

Zoals altijd ontbreekt het daar nergens aan. Even later schuift ook zijn vrouw gezellig aan. Er wordt bijgepraat over van alles en nog wat.

Dan wordt er aangebeld. Twee jonge mensen staan aan de deur voor KiKa. Met een laptop in de hand vragen aandacht of een donatie. Je kan dan direct een handtekening te zetten. Jan en zijn vrouw voelen zich daar niet prettig bij. Ze geven aan dat ze liever zelf bepalen wanneer en aan welk goed doel ze iets geven. Even later bellen de jongelui alweer aan bij de buren.

Zo gaat dat tegenwoordig.

Jan, bedankt voor de mooie woorden én voor de waardering. Dat doet ons als vrijwilligers ontzettend goed.