DALFSEN – Hij bleek speciaal naar Dalfsen te zijn gereden om voor een kameraad een groep postduiven te lossen. De duiven komen uit Staphorst en moesten vanuit Dalfsen hun weg terug naar huis zien te vinden. Natuurlijk vroeg ik of ik er wat foto’s van mocht maken. Dat was geen enkel probleem.

Even daarvoor had hij al een kist met vrouwtjesduiven losgelaten. De keuze voor deze plek was niet zomaar gemaakt. Zijn kameraad, de duivenmelker in Staphorst, had bepaald waar de duiven gelost moesten worden. Daar zal ongetwijfeld een bepaalde strategie achter zitten.

De vrouwtjes moesten namelijk ongeveer vijf minuten eerder worden gelost dan de mannetjes. Zo krijgt de duivenmelker in Staphorst de tijd om de vrouwtjes weer in hun hokken te doen voordat de mannetjes arriveren. Anders zou alles tegelijk aankomen en wordt het natuurlijk een stuk lastiger om de duiven op de juiste plek te krijgen.

Een sport waar veel tijd in gaat zitten

De jongeman vertelde dat hij zelf vanaf zijn vijftiende tot ongeveer zijn twintigste aan duivensport heeft gedaan. Hij vindt het nog steeds een machtig mooie bezigheid, maar het vraagt volgens hem wel veel tijd en verplichtingen.

Dat werd eigenlijk meteen duidelijk toen ik naar zijn T-shirt van de Zwarte Cross keek. “Dan kun je daar zeker ook niet zomaar naartoe?”, vroeg ik. Hij moest lachen. “Klopt. Je moet er best veel voor laten.”

Toch blijft de liefde voor de duivensport. De duiven worden één of twee keer per week getraind. Soms worden ze gewoon in Staphorst losgelaten. Dan vliegen ze ongeveer drie kwartier rond voordat ze vanzelf weer terug naar het hok komen.

“Nog één minuut…”

Terwijl we stonden te praten, keek hij regelmatig op zijn mobiele telefoon. De spanning liep langzaam op.

“Nog één minuut en dan gaan ze los.”

Zo’n minuut is natuurlijk snel voorbij. Eerst gingen de kleine kistjes open. Meteen begon het gefladder. Daarna werden ook de grotere kisten geopend en ineens waren daar tientallen duiven die de vrijheid kregen.

Ze vlogen eerst een rondjes boven het oude station van Dalfsen. Kennelijk moesten ze even hun koers bepalen. Even later verdwenen ze in de juiste richting. Aan de beweging van de groep was volgens de ervaren duivenliefhebber al snel te zien dat ze de goede kant op gingen.

“Ik schat dat ze over een kwartier alweer in Staphorst zijn”, vertelde hij.

“Zo snel al?” vroeg ik verbaasd. “Dan gaan ze zeker over de Hessenweg!”

Hij kon er wel om lachen.

Een mooie ontmoeting

Het was een klein tafereel, maar wel eentje dat je normaal gesproken niet iedere avond tegenkomt. Ik vertelde hem dat wij bij DalfsenNet iedere week ook de uitslagen van de duivensportverenigingen uit Dalfsen en Nieuwleusen publiceren.

Dat vond hij leuk om te horen. Hij vond het bovendien mooi dat er iemand belangstelling had voor wat hij daar aan het doen was. Zelf was ik hem eigenlijk dankbaar dat hij mij even liet meekijken bij dit bijzondere moment.

Bij het afscheid gaf ik hem een kaartje van DalfsenNet. Hij stak het in zijn zak en beloofde dat hij er zeker op zou kijken, en ook in Staphorst zouden ze de website ongetwijfeld weten te vinden.

Zo zie je maar: soms levert een fietstochtje langs het station zomaar een onverwachte ontmoeting op. En voordat je het weet, sta je midden in een weiland te kijken naar een groep postduiven die vanuit Dalfsen met grote snelheid terugvliegt naar Staphorst.