HEINO – Dit wil je toch voor geen goud missen? Nou, ik in ieder geval niet! En duizenden anderen dachten daar vanmiddag precies hetzelfde over. Wat een happening was het: de binnenkomst van de oldtimers in Heino. Wat een prachtig schouwspel. En wat waren het er veel! Het leek wel alsof er geen einde aan kwam.
Tussen het publiek hoorde ik iemand zeggen dat het ieder jaar drukker lijkt te worden. Daar kan ik eerlijk gezegd niet over oordelen, want vorig jaar zag ik dit prachtige evenement voor het eerst. Door mijn werk had ik het nooit eerder kunnen meemaken. Maar één ding wist ik na vorig jaar meteen: volgend jaar wil ik dit weer zien. En dat is inmiddels dus gelukt. Sterker nog: volgend jaar ben ik er gewoon weer bij. Zoiets moois laat je je toch niet ontnemen?
Een mooi plekje zoeken
De route liep dit jaar iets anders dan vorig jaar. Vermoedelijk had dat te maken met de werkzaamheden in de Dorpsstraat. Toen ik iets voor twee uur aankwam, stonden er al aardig wat mensen langs de kant. Alleen was voor mij nog niet helemaal duidelijk welke kant de stoet precies op zou komen.
En ja, als je foto’s wilt maken, komt er toch wat strategie bij kijken. Je wilt natuurlijk niet recht tegen de zon in staan fotograferen. Want die zon was er gelukkig weer volop vandaag. En als je ergens in een bocht gaat staan, heb je juist weer het voordeel dat de voertuigen mooi op je afkomen én je ze vanaf de zijkant kunt vastleggen.
De hoek bij de kerk leek mij daarom een prachtige plek. En dat bleek niet alleen bij mij zo te zijn. Het stond er inmiddels al bomvol met mensen. De voertuigen kwamen vanuit de Canadastraat, reden om de kerk heen en vervolgden hun weg de Dorpsstraat in. Aan de andere kant van de kerk was het terras en podium bij Buufie’s, dus ook daar was volop gezelligheid.
Het bleef maar komen
En toen begon het…
Eerst kwamen de oude bromfietsen voorbij, gevolgd door Solexen. Daarna verschenen de motoren, waaronder ook prachtige motoren met zijspan. Maar van een vaste volgorde was eigenlijk geen sprake. Alles werd voortdurend afgewisseld.
Oude tractoren, vrachtwagens, schitterende oldtimerauto’s, opnieuw bromfietsen en motoren… het bleef maar komen. Het ene voertuig was nog niet voorbij of het volgende diende zich alweer aan.
Ik heb natuurlijk niet ieder voertuig gefotografeerd. Daar waren er simpelweg veel te veel voor. Het werd dus een mooie selectie, zodat je toch een zo goed mogelijk beeld krijgt van deze geweldige binnenkomst.
En eerlijk is eerlijk: fotograferen tussen duizenden enthousiaste toeschouwers is soms best een uitdaging. Zo had ik af en toe de pech dat er ineens een wat langer persoon voor me ging staan. Dan zie je helaas niet alles meer en staat er soms vooral iemand anders op de foto. Maar ach… ik had natuurlijk ook geen plek gereserveerd en dat kon hier ook helemaal niet. En om nu met een opvallende jas rond te lopen waarop staat dat je van de pers bent? Nee hoor, laten we vooral gewoon bescheiden blijven!
Een extra dot gas
Wat een prachtig gezicht was het. Sommige deelnemers gaven bij het passeren nog even een extra dot gas. Waarschijnlijk omdat ze wisten dat er dan een mooie rookpluim uit hun voertuig zou komen. Anderen kozen weer voor de claxon. En daar zaten soms verrassende geluiden tussen. Zo kwam er zelfs af en toe een claxon voorbij die verdacht veel weg had van een loeiende koe.
Het publiek genoot zichtbaar. En toen klonk er ineens een enorm applaus. Wat was daar nu weer aan de hand? Even later werd het duidelijk: een auto had het vermoedelijk begeven en moest de hele route worden geduwd. En eerlijk gezegd was dat misschien wel één van de leukste momenten van de middag. Het zag er natuurlijk behoorlijk hilarisch uit, maar tegelijkertijd werd het door het publiek enorm gewaardeerd. Een flink applaus was dan ook zijn deel.
Dat is misschien wel precies wat zo’n evenement zo mooi maakt. Niet alleen de voertuigen, maar vooral de sfeer eromheen. Mensen die samen genieten, elkaar aankijken, lachen, zwaaien en enthousiast reageren op alles wat voorbij komt.
De bezemwagen
En toen kwam uiteindelijk het moment waarop iedereen wist: het einde is in zicht. Het laatste voertuig reed voorbij… en droeg een bezem. De bezemwagen!
Daarmee was het officieel afgelopen met de prachtige tocht door Heino. Veel mensen zochten daarna een gezellig terras op, liepen richting een tent waar live muziek te horen was of gingen naar het kermisterrein.
Maar minstens zo veel mensen liepen naar het terrein waar alle voertuigen nog eens rustig konden worden bewonderd. Motoren, bromfietsen, Solexen, tractoren, auto’s en vrachtwagens stonden daar nog prachtig opgesteld.
En dat leverde opnieuw volop gespreksstof op.
Wat een middag!
Wat een prachtige middag was het. Eentje die ik voor geen goud had willen missen.
En weet je wat misschien nog wel het leukste is? Hoeveel bekenden je op zo’n dag weer tegenkomt. Het lijkt soms wel alsof half Heino en omgeving hier rondloopt. Mensen die je toevallig tegen het lijf loopt, even een praatje mee maakt en die je misschien al een hele tijd niet hebt gezien.
Onvoorstelbaar… maar vooral ontzettend gezellig.
Dus mocht je twijfelen of je volgend jaar moet gaan kijken?
Niet twijfelen. Gewoon gaan!
Want zoiets moois laat je je toch niet ontnemen?
