UGANDA – Amper een week geleden vond ik al die Corona toestanden in Soroti, mijn woonplaats in Uganda (zo’n 425 km. ten noorden van de hoofdstad Kampala) eigenlijk maar onzin, vooral het verplichte gebruik van mondkapjes: in een straal van minstens 100 km. rond Soroti was er nergens Corona opgedoken.
Maar dat veranderde opeens: in Bukedia, op zo’n 75 km. van Soroti was een zakenman teruggekomen uit Zuid Soedan, en bij de grens getest op Corona. Moderne technieken doen het veel sneller, maar die zijn niet beschikbaar aan de grens met Zuid Soedan. Pas na drie dagen kwam de uitslag: “positief”. Gelukkig konden ze hem snel traceren, en hem en de mensen in zijn omgeving in quarantaine brengen. Deze zakenman bleek drie vrouwen te hebben; een dag later hoorden we dat één ervan uit Soroti komt. Omdat Soroti betere voorzieningen heeft, werd deze vrouw, met 4 andere vrouwen naar het Distrikt Ziekenhuis in Soroti gebracht. Resultaat: alles wat kop en oren had aan patienten, en vooral benen die gezond genoeg waren om te lopen, vertrok. Toevallig had ik ‘s ochtends op straat eens goed om me heen gekeken en gezien dat hooguit 10% van alle mensen een “mondkapje” droeg; ook politie agenten en soldaten blonken niet uit in het naleven van het gebod zo’n ding te dragen. ‘s Avonds had, zo te zien, zeker 75% ‘m op.
Pas een dag later verscheen er op internet het bericht dat een dag eerder er iemand uit Soroti ziek teruggekeerd was uit Congo (“DRC”). De grens tussen Uganda en DRC schijnt even waterdicht te zijn als de grens tussen Dalfsen en Ommen, dus daar kun je gewoon over heen wandelen. Deze meneer ging naar het ziekenhuis om zich te laten onderzoeken, en mocht / moest gelijk blijven: hij vertoonde alle verschijnselen van Corona. Maar na een paar uur in quarantaine gelegen te hebben had hij er tabak van, en toen de zuster even naar de apotheek ging om medicijnen te halen, nam hij de benen. Binnen 24 uur werd hij gevonden; ik neem aan dat ze zijn contacten hebben nagegaan en daar waarschuwingen hebben laten horen; dat stond er niet bij op internet (voor geïnteresseerden: google.com en dan “soroti corona”.
Ondertussen is de sfeer op straat weer even ontspannen als een paar dagen geleden; hooguit de helft van alle mensen draagt zo’n mondkapje, en als ze ‘m al dragen dan vooral hooguit voor de mond en alleen bij hoge uitzondering ook voor de neus. Eerlijk gezegd ben ik ook niet al te zorgvuldig: in de buitenwijk waar ik woon kom je weinig mensen tegen op straat; alleen in winkelstraten – je zou ze beter “kraampjesstraten” kunnen noemen, op en rond de markt en wat drukkere wegen draag ik ‘m. Met frisse tegenzin, dat wel, want het voelt knap irritant.
Ondertussen zijn ook in Uganda de Corona maatregelen versoepeld, belangrijkste: privé auto’s mogen weer de weg op, met max. 3 personen, en ze moeten wel, zoals alles en iedereen, ‘s avond om 7 uur bij het ingaan van “curfew”- de avondklok, binnen zijn. Ha, dat liep – voorspelbaar – gigantisch uit de hand. Gelijk alle straten boordevol, verkeersopstoppingen van heb-ik-jou-daar, dus enorme vertragingen, en heel veel mensen die niet voor 7 uur op hun bestemming arriveerden. De politie had handenvol werk om ze allemaal van de weg te halen en de auto’s op politieburo’s te parkeren. Tja, de inzittenden, wat moest je daarmee? Wie geen geld had om een hotel te nemen moest in een politiecel slapen, samen met een heleboel anderen. Gevaar voor Corona verspreiding overal; het medicijn tegen Corona verspreiding was veel gevaarlijker dan de gevreesde uitbraak zelf.
Ondertussen is de President in ruim 2 maand tijd 15 keer héél uitgebreid op tv geweest om zijn beleid en zijn maatregelen uit te leggen, de laatste keer 2 weken geleden. Hij zal er ondertussen wel achter zijn gekomen dat “over-exposure is more dangerous than under-exposure” – te veel en te vaak op de buis werkt contra – produktief. Ik bemerk een zekere moeheid, zo niet irritatie over de regering. Er heerst persvrijheid in Uganda (anders dan bijv. in buurland Rwanda waar de pers gemuilkorfd is); een paar dagen geleden schreef een columnist zonder ergens omheen te draaien dat President Museveni, toen hij 35 jaar geleden uit de bush kwam om zijn voorganger Obote te verdrijven, zo arm was als een kerkrat, maar dat zijn “ranch” waar hij tegenwoordig privé woont, enkele miljoenen US dollars waard is. Dat plaatst zijn vrijgevigheid voor het Corona Rampenfonds in een ander daglicht. Maar ere wie ere toekomt: nog steeds geen enkele Corona dode in Uganda. De jonge bevolking wordt als reden genoemd, maar als je naar de buiken van vooral overheidsdienaren kijkt: overgewicht te over! Kortom, de geleerden zijn het er nog niet over eens.
Over het weer: vooral in het zuiden van Uganda houden de regens maar aan (in grote delen van het noorden heerst – net als in Nederland – droogte). Alle regens hebben er voor gezorgd dat het Victoriameer tjokvol is; met man en macht wordt er gewerkt om alle sluizen open te zetten en te houden om het water naar lager gelegen gebieden te leiden. Voorspelbaar gevolg: omwonenden van het Victoriameer zijn blij, maar zij die aan de Nijl wonen en werken zijn getergd: zij worden in hun hutten en hun landbouwgrond bedreigd. In Soroti zijn er vooral “milde regens”, die vrnl. ‘s nachts vallen. Prima; boer en burger, iedereen is er happy mee!
Als alles volgens plan gebeurt, begint het openbaar vervoer volgende week – heel langzaam aan – weer op gang te komen. Wie weet duurt het dan ook niet al te lang meer voor er vliegtuigen de lucht in gaan. Ik vermaak me hier wel, maar uiteindelijk wil ik toch wel richting Dalfsen, en ondertussen ook wel: hoe eerder hoe liever! Oost west, thuis best.
Prettige Pinksterfeestdagen!
Reakties blijven zéér welkom bij frederikprins14@gmail.com