HESSUM – “Wat woont u hier toch mooi!” Tijdens mijn fietsrondje vanmiddag kwamen we toevallig langs de woning van Gerard Vossen. Gerard is geen onbekende in Dalfsen. Jarenlang verzorgde hij de hop voor de Vechtdalbier-brouwerij. Lokale hop voor een lokaal biertje.
Toen we langsfietsten, liep hij toevallig buiten. Ik zei: “Meneer, wat woont u hier toch prachtig.” Als je zoiets zegt, raken mensen vanzelf aan de praat. Ik had al vaker het bord van de hoptuin en een poster van Vechtdalbier langs de weg zien hangen. Gerard merkte dat ik geïnteresseerd was in de hop en zei: “Loop maar even mee, dan zal ik het je laten zien.”
“De laatste jaren doe ik er niet veel meer mee,” vertelde hij. “Het is veel werk. Als het tijd is om de hop te plukken, heb je al snel vijf man nodig.”
We moesten door een klein hekje. Daar schrok ik wel even, want ik moest vlak achter een paardenkont langs lopen. Ik ben bepaald geen held als het om paarden gaat. En het bleek niet om één paard te gaan, maar om drie. Ze stonden onder een afdak, waar ze minder last hadden van de vliegen. Eén van de drie was een veulentje.
Normaal zijn veulens wat schuw voor mensen, maar deze absoluut niet. Hij was speelser dan menig hond. Hij sprong gewoon tegen je op en bleef aandacht vragen. Ongelooflijk wat een lief dier. Zelf probeerde ik toch zoveel mogelijk afstand te houden, maar het veulentje wilde alleen maar spelen en klieren. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Dat leidde natuurlijk wel een beetje af van waar ik eigenlijk voor kwam, maar dat gaf helemaal niets. Gerard vertelde met plezier over zijn hobby en zijn vroegere werk. De hopplanten had ik me trouwens heel anders voorgesteld. Het zijn enorme planten die metershoog de lucht in groeien. Thuis heb ik ook hop, maar dat blijkt wilde hop te zijn. Volgens Gerard groeit die juist meer in de breedte, zoals bij mij langs het gaas.
Ik vroeg hem welk deel van de plant eigenlijk wordt gebruikt voor het bier. Dat zijn de kleine hopbellen. Die hangen er nu nog niet aan, maar straks in augustus wel. “Loop straks ook nog maar even mee naar binnen,” zei Gerard. “Ik heb nog gedroogde hop aan de muur hangen. Dan kun je die hopbellen goed bekijken.”
Gerard vertelde ook eerlijk dat hij merkt dat de jaren gaan tellen. “Ik wil nog van alles doen,” zei hij, “maar ik voel ook dat het niet allemaal meer gaat. Je moet op een gegeven moment toegeven dat je geen achttien meer bent.” Daarom doet hij het zware werk het liefst ’s morgens. “Dan heb ik de meeste energie. Ik mest de stal daarom altijd in de ochtend uit.”
Binnen liet hij ook nog een paar bijzondere bierflesjes van Vechtdalbier zien. Zo is er een Weizenbier met zijn eigen portret op het etiket en de “Like Ike”, met een afbeelding van zijn paard. Eén van zijn veulens is later zelfs uitgegroeid tot een toppaard.
Gerard vond het leuk dat ik zomaar onverwacht langskwam. “Kom gerust nog eens aan,” zei hij. “Even bijpraten.”
Ik zei nog tegen hem: “Volgens mij is hier ooit eerder iemand van DalfsenNet geweest.” Hij kon zich dat niet meer herinneren. Ik ga eens opzoeken of ik dat artikel nog op de website kan vinden.
Tot slot vroeg ik hem nog of hij DalfsenNet kende. Daar hoefde hij niet lang over na te denken. “Jazeker,” zei hij lachend. “Dat ken ik verdraaid goed.”
