’t Is nog altied zommer, dus ok noe nog mar weer wat licht te verteren kost opschriemen. Schriemen; ik denke det dr misschien niet iens zovölle gemeenten bint woar as ze zovölle echte Schrievers hebt as bie oos in Dalfsen. Ik telle dr allenig in ’t tillefoonboek à zo’n stuk of viementwintig. Of ze ok ammoa schrieft weet ik niet. Mar wat ik wè wete is det een schriever schrif veur zien plezier, en hopt det e dr een aander ok nog een plezier met dut. Doarumme giet zien pad meestentieds oaver rozen, de bloemen woar as e zo uutbundig van genöt, bloemleazingen proat ze dan ok wei-s oaver. Mar soms is ’t ok in zien hässens groten ärmoed, dan streepte de boel mar weer deur, dan wil ut niet vlotten. Dan vuult e de doorns van die rozen, die doet um dan zeer. Läst kwam ik een schriever tegen, die prachtig schrieven kon, en toch was ’t een bettie een dooie piere, hij had beveurbeeld ok nooit, hoe graag of e ok wol, een passende vrouwe können vinnen. toen dach ik:
Lees verder »