Kasteel Rechteren

Verwijt de muren niet de tijd,
het water niet de gracht.
De bomen staan op wacht,
zij denken aan eeuwigheid.

De toren wijst omhoog,
zij is de oudste plek,
zij weet van ridders, roof,
van schild en vaten pek,

kokend teer: een vijand
is soms sterk, niet weg
te branden van het woonvertrek,
met haard en statie portretten

van blauw stromend bloed
als rivieren van adel
vij de altijd stromende Vecht,
met bovennatuurlijk recht.

De kelderruimte onder hoog
koepelgewelf heeft weet
van wijn en wintervoorraad
eten, een eigen intieme geur
achter vast besloten deur.

Maar wie de trap opgaat,
ontdekt een landschap
in de tijd naar eeuwigheid,
de Vecht stromend paraat.

© lenze l. bouwers
 

Speurwerk

Het kind voert de opdracht uit, het schepnet
vlak onder het watervlak heen en weer
bewegen, het binnenste een paar keer
buiten in een plastic bakje doen. Let
op die griezel, de rugzwemmer, en leer
de naam van de waterkever, die met
gelen randen. Een kokerjuffer! Eer
de glazenmaker. Een bloedzuiger(?) zet
zich vast op de huid…
                               Het kind neemt een loep,
zoekt de naam, schudt het diertje van zich af
en volgt het in zijn rappe, schuwe haast.

Zo alleen, lid van de kleine jaargroep,
op zoek naar wat de tijd aan leven gaf,
is het een jong dat in de kudde graast.

(schoolkinderen van DE POLHAAR ontdekken
de natuur in Vechterweerd)

© lenze l. bouwers

VERZORGINGSHUIS
ROSENGAERDE 50 JAAR

Zoals u zat, kon u mijn moeder zijn,
in de rolstoel met die gesloten tas.

Welk groot geheim uit lange tijden was
haar het dierbaarste? Welke koets, boot, trein,

leidde haar door het leven naar dit huis
waar ze zich geborgen weet, veilig thuis

in een wereld waar de techniek geen rust
meer kent, alleen maar varen, weinig kust

met moeder haven. Rimpels vormen jaren,
groeiringen; zwijgen wijsheid, ervaring.

Maar bloed stroomt en de ogen die soms staren
vertellen dat het hart liefde kent. Ring

om de vinger, verbond met de ander, samen
in deze rozenhof, warmrood, echt een dame.

Zoals u keek, kon u mijn moeder zijn,
in de rolstoel met die sprekende tas.

© lenze l. bouwers

Fotograaf

De rugtas met gereedschap
is niet zwaar voor hem

die landschappen opzoekt,
mensen doorziet, stap

voor stap de werkelijkheid
verdiept tot klik, klik

vastlegt en beelden
in levenskleuren afdrukt.

Het negatieve positief
weet op te roepen.

In Wit-Rusland bijvoorbeeld
de zwarte zijde van

langdurig gapend staan
in het uitzichtloze bestaan

op  het perron van
de oneindige tijdloosheid,

of de dikste billen
van een Afrikaanse olifant,

of een levendige vis
altijd in beweging.

Subject en object één.
 

(voor Rob Klute, van lenze l. bouwers)

DE PLANTHOF

(schoollied basisschool in Nieuwleusen)

1. Wij zijn als planten die hier mogen groeien,
      de bloemen die zo fleurig, kleurig bloeien;
      de Tuinman die ons in het leven riep,
      is God, die met zijn woorden alles schiep.

             Refreein: Wij bidden hier en zingen, spelen;
                            wij werken ook met cijfers, tellen, delen.
                            De letters worden woord en woorden zin,
                            we kleuren fraai de mooiste tekening.

2. De kleine en de grote, hoge, lage,
      we staan er, goed beschermd door sterke hagen;
            we groeien door de regen, lentezacht,
            we bloeien door de zomerzonnekracht.

3. Het licht, de eerste dag met macht gegeven,
      is krachtbron voor ons jong ontkiemend leven;
           ons groeien, bloeien is een lied voor Hem,
     de Schepper van de eik en gele brem.

4. In herfst en winter, als de stormen komen,
     de zachte sneeuw ons witjes weg doet dromen,
     zie ons daar blijvend groen, zie ons hier staan
           om fris het voorjaar tegemoet te gaan.
           
               Refrein.        

5 Wij zijn als planten die hier mogen groeien,  
     de bloemen die zo fleurig, kleurig bloeien;
     de Tuinman plantte in het paradijs,
     de eerste hof, zo mooi en hemelwijs.
     
        Refrein.

Melodie Psalm 8
  Lenze L. Bouwers

   (Melodie: Altijd is Kortjakje ziek)

Refrein
DALVO  meer dan vijftig jaar
altijd in het veld van zessen klaar.
Iedereen in teamverband
weet zich heel sportief verwant.
DALVO op naar zestig jaar
elke wedstrijd fris van zessen klaar

Spelverdeler – opslagvrij
–kenner van tactiek,
maakt ik tot wij.
Bovenhands, de slagkracht sterk,
is de start van ’t echte werk.
Tegenstanders jong of oud,
midden bij het net, blokkeren fout.

Rally’s lang en set na set
wordt met overmacht de toon gezet;
sprong naar rechts en sprong omhoog
zijn juwelen voor het oog.
Rally’s lang en set na set
wordt de concurrent opzij gezet.

Refrein
DALVO meer dan vijftig jaar
altijd in het veld van zessen klaar.
Iedereen in teamverbandweet
zich hecht sportief verwant.
DALVO op naar zestig jaar
elke wedstrijd fris van zessen kaar. 

©  lenze l. bouwers 

Als een reiger roerloos bij de vistrap
grijs, de herfst in winterlicht, zijn slagveld
overziet, vertraagt de stroom. Het landschap
past zich aan, de schaduw groeit mee, vertelt
het verhaal van tijden opwaarts door, stelt
zich voor aan de mens die daar graag vist. Hap!
Als een reiger roerloos bij de vistrap
staan, staan en kijken tot de buit zich meldt.
Tegen je zin in doe je soms een stap
in de door jou gewenste richting. Geldt
voor jou een beslismoment? Als een held
richt je je hals hoger op, staart en … hap!
Als een reiger roerloos bij de vistrap.

 © Lenze L. Bouwers

(Uit:Woorden om het licht te horen,     
Uitgeverij Querido, A”dam)

Hendrik Entjes

In herinnering Hendrik Entjes
Hij kwam het lokaal in met in zijn hand
en hart de Historische Grammatica
van De Vooys. En twee uur lang kwam een band
tussen de taal van eeuwen en nu tot stand.
met klanken vanuit het Gotisch tot ver na
Zwolle, Vriezenveen en Nieuwleusen. Ga
de weg terug en kom samen in de tijd.

Hij nodigde ons uit in het heiligdom
van professor Heeroma in Groningen
–    ik kende wat liederen van hem
     Muus Jacobse, zijn dichtersziel;
     ik zong ze met mijn hart,
     ik blijf ze mooi vinden
     voor mijn geloof met hem
     verbonden, op weg –
en daarna was er Chinees. Ik zat naast hem
en hij zei: Wat drink je toch weinig,
ik trakteer. En die guitige ogen
zie ik nog zelden als ik met een ander
eet, drink.

Mijn taalgenoot,
die me leerde luisteren, lezen,
alsof je woorden proeft
voor je ze uitspreekt, opschrijft. 

© lenze l. bouwers

Ideetjes voor 14 februari
Ik stuur je dit gedichtje.
Lees het met een lief gezichtje,
dat ik graag één keer in de tijd
in mijn handen houden mag,
inclusief je hartelijke lach.
Ik stuur je dit boeketje rozen
en hoop vurig dat je wangen
van verliefdheid blijven blozen.

Tijd om lief te hebben

De herbergier zag ze vanuit de deur
aankomen: het rijdier met zijn last, zware
vracht; een mens, stevig gewond, met zichtbare
kenmerken van iemand met een Joods keur-
merk en ernaast, met min of meer de geur
van een heiden, een man met hart voor ware
liefde, woord en daad één; zoals de kleur
van een vrucht de fijne smaak kan verklaren.

 
Er valt wat te verdienen aan dit leven,
dacht hij en kreeg voor kost met drank erbij
en verblijf tot herstel geld, met een fooi.

Toen hij de volgende morgen, bij mooi
weer, zijn schenker zag vertrekken, zei hij:
ik had toch wel wat korting kunnen geven.

©  lenze l. bouwers

De kortste dag

*

de kortste dag ben ik het meest verbaasd
om licht dat talmt voor het naar binnen gaat,
om spaarzaam groen dat bij skeletten staat
als bloesem voor de doden; verder graast
een schaap in wit verloren zonder haast
terwijl bij mij het woord wacht op de daad;
de kortste dag ben ik het meest verbaasd
om nachtgedrocht dat leven achterlaat
en tevergeefs zwartgallig op prooi aast
omdat het woord al lang beschreven staat:
de hemel meet met kleine mensenmaat,
een kind dat koning duisternis verslaat –
de kortste dag ben ik het meest verbaasd

©  lenze l. bouwers
 (Uit Woorden om het licht te horen – 100 rondelen, Uitgeverij Querido/Amsterdam)

 Eerst even proeven hoe de baan erbij ligt. 
 Eerst even woordjes eten, lucht scheppen. 
      
 Je begint heftiger uit je ogen te kijken.  
 Je voelt dat woorden elkaar vinden.  
      
 Ik egocentrisch? Nee, ik heb een ploeg nodig. 
 Ik, het gedicht voor mezelf? Graag communicatie.
      
 150 dagen in het buitenland, mijn gezin ver weg. 
 De helft van mijn leven binnen woordland. 
      
 Passie! Doseren, trainen, rust.  
 Op naar het volmaakte gedicht.  
      
 Ik schaats beter dan ik spreek.  
 Ik schrijf beter dan ik schaats.  
      
 Vlak voor de start, daar bij die startlijn.  
 Het moment dat een eerste zin ontstaat. 
      
 Adrenaline door je lijf: hoor het publiek. 
 Verhoogde polsslag: zal er vormgeving zijn? 
      
 Positieve energie opbouwen, alles in evenwicht. 
 Vorm en inhoud één.   
      
 Hiervoor heb ik dagen, jaren getraind.  
 Hiervoor heb ik woorden geschreven, geschrapt. 
      
 Balanceren, die juiste binnen/buitenbocht. 
 Weeg het woord, hier een zin afbreken/afronden?
      
 Ik wil laten zien wat ik kan, wat erin zit. 
 Ik wil het beste uit me halen, ik woordwezen. 
      
 Zoveel mogelijk wedstrijden rijden.  
 Zo mogelijk een bundel gedichten maken. 
      
 Het kan zo afgelopen zijn. Ik word ouder. 
 Een infarctje hier, een hartstilstand daar. 
      
 Ik wil winnen. Alles. Nu.   
 Ik, makelaar in woorden, zal me verkopen. 
      
 © lenze l. bouwers    

  
  * 
  Zeg Sint, zei Piet bij Nieuwleusen,
  met jouw reumatiek, maak een keuze:
  ga toch naar KONTRAST
  en beweeg je bast,
  dan kun je er weer een jaar teuge.

  *
  Zeg Piet, zei Sint, rijmen  op Dalfsen
  lukt me niet: kal’vren? Fout. Of alfen?
  Geef een Dalfser mop,
  ‘t koekje aan de top;
  lekker bros, niet van dat zachte malse.

  *
  Zeg Pieterman, zei Sint, bij Heeten,
  ik wil nu eerst in Dalfsen eten;
  snel naar Het Boskamp,
  verse hap of stamp,
  dat doet ons de werklast vergeten.

       lenze l. bouwers