Dalfsen’s Plat: Plat en Plat

Dalfsen’s Plat: Plat en Plat

De läste tied krie’k toch wat  aover mie hen, niet te krap. Det ni’je logo bie mien stukkies hef det op zien geweten. En dan niet die foto, die mag dr nog wè wèèn,  à zeg ik ut zelf, mar die woorden:  “Dalfsen’s plat.” En dan begint de luu.  Zo van;  iej  zegt zelf altied det de streektaal niet plat is, en noe nuum iej oen eingen stukkies plat. How how, wie zeg det? 

Lees verder »

Dalfsen’s Plat: Tevrèèn

Dalfsen’s Plat: Tevrèèn

Gait Jan hef dr weer een kleinzunne bie’ekreengen, en zien kleinkinders bint à net zukke drieklaozoeren as det e zelf is. Kömp Appie op schõele;  löp as een pauwe zo trots op de juffrouw of en zeg: “wie hebt dr een ni’je bebie bie ekreengen.” . De juffrouw is bli’j met um en zeg oh, Appie wat mooi, en wat is’t, een jochie of een meissie? Waorop Appie zeg, dè’s noe toch ok wat daor hè’k à gis niet naor ekekken, hij had de broek al an. 

Lees verder »

Dalfsen’s Plat: Poep

Dalfsen’s Plat: Poep

Wat is daor in de loop van de tied à wat aover eschremen,  meestens haol ik niet zo van die soort praot, mar soms kö’j dr niet onderuut. Daor dient  zich de läste tied een ni’j fenomeen an. Peerden, pracht biesten, mar zie hebt jämmer genogt gien luier veur, en as ze dr noe met op de ruiterpaden blemen dan was det nog töt daor an toe, mar ie’j komt hoe langer hoe vaeker van die grote hopen peerdeviengen teengen op oze mooie fiets- en wandelpaden.

Lees verder »